Ein rustflekk i kulturhistoria

Det var visst når dagane og kveldane lengdest ut i april så måtte ein ut å selje maiblomar. Både mor og tante var som dei fleste andre kvinnene i bygda medlem i Saniteten (Norske Kvinners sanitetsforening) og dei selde maiblomar. Ein vart utstyrt med alle naudsynte formaningar; Ikkje gå inn med støvlane på, takke pent, passe på vekslepengane og ikkje ta i dei 5 blomsterbretta (arka) med blomar på, osb.

Salet av maiblomar hadde eit lag til å falle på regndagar, i alle høve er det dei eg hugsar best.  Alt før ein var komen sør  i Vågen var det ei våt rand mellom støvlane og regnfrakken. Kundegrunnlaget var stort sett fast og råd å berekne, i det huset brukte dei kjøpe så mange og der brukte dei kjøpe så. Eit år var vi to som selde, Håkon Årebrot og eg. Kor det kom i stand er eg ikkje sikker på, anten det no var slik at det var avtala på førehand eller det vart avtala då eg kom. Ruta var Vågen, ho Helga var sikker kunde og ville dessutan ha greie på kor det sto til med ho Anna bestemor mi og så fekk vi solbærsaft. Vidare var det over Håjen og ned til dei i Skåra, til Domben og hjå ho Emelia lukta det ATA og alt var urørleg på sin faste plass. Domben var ikkje den beste ein kunne handle med, for han kunne finne på ville undersøkje om læraren hadde lært ein å rekne. Ned i Sundet måtte ein innom Martin og ho Oleana. Det vil seie der kom en ikkje lenger enn til den opne døra, der vart  handelen avgjord; to maiblomar. Men han var ein raus loddkjøpar. Ein skulle ha vore på Urøyna og selt, men då måtte ein i båt. I Vaulen hos Nikken og Aslaug var det livlegare, der var det ho Aslaug som rådde og prata frå døra var opplaten til ho gjekk att. «Å, kan skjøne eg ska ha maiblomster. Såg du ikkje kor fint påskeliljene mine står? Nei, gutungar dei ser no ikkje etter slikt. I Vaulen, hjå Hjalmar og Hilma, skulle dei sjølvsagt ha blomster. Ho Hilma var foreiningsmenneske så det skulle berre mangle. Eg trur det var der det vart avgjort at Håkon og eg skulle gå i Bråte i lag, då kunne vi besøke han Jostein óg.

Men når ein fyrst var to så opna det seg nye vegar. Vi tek færingen og så ror vi bort på Urøyna.  Om det var lov eller ulov kan eg ikkje minnast.  Vi banka på den grøne utedøra og ut kom ho Alma. «Nei, e da de so kjem!» Om foreldra våre visste om kor vi var og om det var noko som sto på? Vi bar fram ærendet og sølvsagt skulle dei ha maiblomster. Vi kom like inni stova der det hekk eit stort bilete av Jesus som stod og banka på ei dør i fylgje med ein flokk sauer. Når vi fyrst var på Urøyna så kunne vi no gå bort til han Oskar  og sjå om han ville ha maiblomster. Vi viste at der hadde det ikkje vore framande inne på årtider, men det var no verdt å prøve. Men Oskaren skulle ikkje ha.

Spørsmålet var no at sidan vi hadde båt, om vi skulle ro sør i Brotet  eller gå. Det vart til at vi gjekk. Ho Bella hadde fått ferten av framandfolk og kom logrande til møte. I Brotet hadde vi ikkje vore så mange gonger, så Josteinen hadde mangt å syne fram. Frå den store slagkeipingen i naustet til helikopter som kunne flyge om ein drog det opp, og bunkar med vekeblad med teikneserien om Lucky Luke. Inger hadde dekka kveldsbordet i det blå kjøkenet og Bella tigga. Vi hadde det så kjekt at vi helt på å gløyme heile ærendet, for tida og timane rann heilt til ho Inger sa at: » No verte dei vel ikkje redde føre dokke?» Vårkvelden var åt og skymest i regntjukka då vi tusla oss nord att over myrane. Det var Håkon om såg det fyrst. Der står folk bort ved steinen i kalvegjerdet. Kven kan det ver? Det var fedrane våre. Det vart nokre alvorsord om tid, stad og klokkeslett.