Årsplanen vart litt endra på årsmøte den 7.mars. Sommarbasaren vert 12.juli og ikkje 19.juli. Og så er det opp til styret å avgjere om den skal vere i Botnane eller Årebrot.

Planen kan du laste ned her:  Aktivitetsplanen2020 og skrive ut! Meir konkret om kvart av arrangementa kjem etter kvart. Vi ynskjer alle velkomne til dei ulike aktivitetane i regi av grendalaget i 2020!

Dette bilete er teke å tunet i Vågen 27. mai 1931, på sølvbryllaupsdagen til Anna og Henrik Aarebrot. Framme frå venstre; Jenny Ingeborg, Henrik, Anna og Sofie. Bak frå venstre; Harald, Hilma, Agnes og Helga.

I romjula 1939, den 29. desember, drukna Henrik og Harald Aarebrot rett nord om Årebrotsodden. – Bestefar ville ha med seg mor mi til å dra garn då det bles opp til uver. Men ho var redd på sjøen og nekta. Ho sprang på skogen for å sleppe og broren Harald måtte vere med i staden. Mor mi snakka aldri om denne ulukka. Vart det snakk om den stadfesta ho berre at dei hadde drukna, og la til; «Når han absolutt skulle ut i det styggeveret». Vi spurde ikkje meir då, seier Ingrid Seljestokken.

Mor til Ingrid heitte Jenny Ingeborg Aarebrot (1920-81) og var dotter til Anna og Henrik i Vågen. Henrik Aarebrot (1881-1939) kom frå Tysnes og gifta seg med syskenbarnet sitt Anna, som hadde garden i Vågen etter foreldra sine. Dei fekk åtte born, tre av dei døydde tidleg. Som vaksen kalla Jenny Ingeborg seg berre for Ingeborg. Ho likte ikkje å heite Jenny, for det var namnet til ei eldre syster, som døydde i krybbedød. Broren Samson døydde av ein hjartefeil berre 13 år gamal og Harald (1915-39) drukna saman med faren.

– Eg er heilt sikker på at mor mi hadde mislikt sterkt at eg fortel om denne ulukka. Den var openbert eit traume for henne som ho ikkje snakka om. På far min sine eldre dagar sa han at ho hadde fortalt han om ulukka ein gong, men at det ikkje var meir å snakke om, fortel Ingrid Seljestokken.

Det Ingrid veit om ulukka har ho fått greie på av bygdefolk på Årebrot, for sjølv slekta snakka lite om ulukka i 1939. Ingrid vaks opp i Bergen, men var med syskena og foreldra til Årebrot annankvar sommar, heile barndommen. Dei reiste heim for å hjelpe til i slåtten, slik det var vanleg å gjere på den tid. Den eine sommaren på Årebrot, den neste i Hyllestad, der faren Harald Instefjord kom frå.

– Men det var fyrst då eg var vaksa, og hadde gifta meg med Torleif og budde i Seljestokken at eg drista meg til å spørje Aslaug i Vaulen (Aslaug Holmen) om kva ho visste om ulukka. Ho var nabo til Vågen der mor mi vaks opp. Det var Aslaug som fortalde at bestefar min prøvde å tvinge mor mi til å vere med han på sjøen den fatale dagen. Og at ho var redd på sjøen og hadde sprunge til skogs for å sleppe. Aslaug sa at ho aldri kom til å gløyme skriket til mor mi, men i ettertid var ho usikker på om det var då ho sprang til skogs eller då det vart klart at faren og broren hadde drukna.

Båten kvelva

Det var romjul og godver då Henrik Aarebrot sette garnet, men så bles det opp og det nærma seg helg. Då skulle det ikkje vere garn i sjøen og det var slett ikkje snakk om å dra garn på ein søndag. Henrik fekk med seg den einaste attlevande sonen og drog ut. Færingen kvelva og både karane og båten vart hengande fast i trollgarnet. – Det var så dårleg ver at ingen kunne fare ut på sjøen og leite etter dei då dei ikkje kom att. Dei vart funne dagen etter, rett nord om Årebrotsodden. Der var det bratte hamrar utføre og uråd å sjå dei frå land, fortel Ingrid.

Mannen hennar, Torleif Seljestokken, driv båtverkstad og meiner at færingane var skrøpelege greier. – Det skulle ikkje mykje sjø til før dei båtane kantra. Eg skjønar meg ikkje på denne romantiseringa av oselvaren og andre færingar, så mange drukningsulukker det har vore med dei båtane fram gjennom tidene, seier han.

Etter drukningsulukka i 1939 hadde enkja Anna Aarebrot att døtrene Helga, Agnes, Hilma, Jenny Ingeborg og Sofia. Helga tok etter kvart over garden og er farmor til noverande eigar Marit Kleiven Br

Forlovelsesbilete av Ingeborg Aarebrot og Harald Instefjord, foreldra til Ingrid Seljestokken.

andsøy. Hilma gifta seg til ein annan gard på Årebrot, der noverande eigar er Håkon Aarebrot.

– Bestemor ville at mor mi skulle ha huspost i Breivika, men det ville ho ikkje. Ho var nok litt stri, i alle høve til den tid å vere. Då skulle ein ikkje sette seg opp mot foreldra sine, seier Ingrid Seljestokken.

Forelska i pasienten

Jenny Ingeborg Aarebrot reiste til Bergen i 1941 og Ingrid sit med eit inntrykk av at ho var glad for å kome seg vekk. Ho fekk låne pengar hjå mora og ei dame som hadde vore lærar på Årebrot skule. Ingeborg trong pengar for å gå framhaldsskule og folkehøgskule, for å kome inn på sjukepleien. Når ho hadde kome inn på sjukepleieutdanninga på Haukeland fekk ho løn og budde på sokalla «søsterhjem». Då hadde ho kome seg dit ho ville.

Det var på Haukeland sjukehus ho møtte pasienten Harald Instefjord, som hadde meir eller mindre konstant magesår. – Mor vart forelska i pasienten og det måtte haldast skjult, då som no. Vi har jo lurt på om han var ekstra ofte innlagt på sjukehuset av den grunn, ler Ingrid. – Men det er eit faktum at far min ikkje vart kurert for magesår før han, godt vaksen, vart innlagt på Florø sjukehus då ei av døtrene våre var konfirmant.

– Mor di snakka aldri om ulukka, men må likevel ha vore merka av det som hadde skjedd?

– Ja, ho var nok det. Ho sleit med helsa på grunn av hjarteproblem, og vi skreiv mykje på det. Men kom vi ikkje heim i tide, når ho venta oss, var ho tilnærma hysterisk. Miste vi ein buss. og måtte vente på neste, visste vi at ho var veldig forkava når vi kom heim.

Torleif og Ingrid Seljestokken med barnebarnet Sverre.

– Du hadde inntrykk av at ho var glad for å ha kome seg vekk. Korleis reagerte ho på at du flytta attende hit, då du gifta deg til Seljestokken?

– Det var ho ikkje begeistra for, for å seie det mildt. Ho hadde ikkje noko mot Torleif, men tykte det var galskap at vi skulle bu her. Veglaust og avsides, meinte ho, og i den tid måtte vi i båt, same kvar vi skulle. Ho hadde alltid vore redd på sjøen og den redsla slepte henne aldri. Dette var midt på 1970-talet og vi rakk å få oss opp nytt hus før ho døydde i 1981. Borneborn og nytt hus var litt formildande, men eg trur ho tykte det var for gale at eine dottera skulle ende her når ho hadde kome seg vekk. Det var slik ho såg det, seier Ingrid Seljestokken.

 

 

Tekst Magni Øvrebotten, 27. oktober 2019.

Tre generasjonar Seljestokken i juli 1996. Frå venstre Norvald, Torleif og Nina. Foto: Are Fjellestad/Firdaposten.

– Skal du ha greie på historia til båtverkstaden her i Seljestokken får du snakke med far min, sa Nina Seljestokken (41). Ho er tredje generasjon og ei av få kvinner som driv båtverkstad. Det var farfar Norvald som starta, men far Torleif kan ikkje seie sikkert når dei byrja med båtar. For det heile starta med snikring av sildekassar.

Foreldra hans, Kjellaug og Norvald Seljestokken, flytta heim nygifte i 1951. Det var på slutten av det gode sildefisket i området. Dei skulle drive garden etter besteforeldra hans, Maria og Thor Seljestokken, men oppdaga fort at det ikkje var til å leve av. Thor Seljestokken hadde drive med forsikring av fiskefartøy og lagt seg opp litt pengar på det.

– Han bestefar gjekk her og hadde litt pengar, og pappa hadde ikkje, som alle andre gardbrukarar i hans generasjon her i bygda. Men han var ein arbeidskar og han og Harald Husefest byrja produsere sildekassar i kvar si sjøbu. Det fine med sildekassane var at einaste utgifta var til spikar. Dei hadde både tømmer og sag sjølve, fortel Torleif, som vart fødd i 1952, som den eldste av tre sysken.

Samarbeidde med liv og lyst

Torleif vaks opp med at dei to karane fløytte tømmer frå Husefestvatnet og ned til Husefest. Han hugsar det som veldig interessant og kjekt, og hang på faren for å vere med, men trur han gjekk mest i vegen. – Eg hugsar så godt at pappa og Harald arbeidde svært godt i lag. Dei inspirerte kvarandre, det var ein sort samarbeid som var med liv og lyst. Dei laga ny tømmerrenne, truleg i 1958. Den vart prøvd ein vår, men så vart Harald enkemann og alt rakna i Husefest, seier Torleif stille.

Han siktar til at Ingrid Husefest, kona til Harald, døydde i barselseng med det femte barnet deira. Harald kom fram til at han ikkje kunne klare seg i Husefest med fem born og flytte til Øystese, der to av systrene hans budde. – Då Harald reiste til Hardanger miste pappa bestekameraten og samarbeidspartnaren sin. Dei to kom uvanleg godt over eins, minnest Torleif.

Sjølv byrja han på skulen hausten 1959 og faren heldt fram med å spikre sildekassar. Torleif og broren Sigbjørn var med i arbeidet etter skuletid. – Eg trur pappa fekk fem kroner kassen med lok. Det kom vel med. Han stuva fullt naustet og Skaarfisk i Måløy kom med båt og henta kassane. Det var lokalt tømmer som han drog ned med hest. Han kunne bruke alt slags tre og korte lengder.

Torleif minnest ingen tvang om å vere med på kassesnikringa, heller at dei to brødrene var ivrige på å vere med. – Men så vart det slutt på sildefisket og etterspørselen etter sildekassar det same.

Eit styrehus per vinter

– Då byrja pappa å lage styrehus på desse små båtane i Botnane og på Årebrot. Det fekk han godt til. Han laga til Alfred Holmen, Gustav på Kvalvika og Finn i Botnane, hugsar eg. Det vart laga eit styrehus per vinter.  I tillegg dreiv dei garden med mjølkekyr og sauer.

Då Torleif var ferdig med realskulen (1969) var han heime eit år og arbeidde saman med faren. Då var det byrja kome båtar frå Bremangerlandet som dei bygde styrehus på. Torleif reiste til Nord-Norge og gjekk på ein yrkesskule for båtbygging i Salten. Der bygde dei to båtar det året, ein liten kryssar (kravelt) og ein saltdalsfæring.  – Eg søkte, men fekk meg ikkje arbeid etter yrkesskulen. Då var det heim att her og arbeide på slippen, som framleis var i naustet. Han møtte kona Ingrid, og medan ho gjekk på Husflidsskulen på Voss, arbeidde Torleif som forskalingssnikkar i Nordheimsund.

– I 1974 flytta vi heim til Seljestokken og det var full fart på verkstaden saman med pappa. Då var det ein periode med ombygging av båtar frå Berle, Kalvåg og Bremanger. Det gjekk i bygging av dekk, rekke og montering av styrehus og motorar.

 

Trebåten «Stranding» med sandwich-overbygg slik dei gjorde det kring 1980.

Kryssfiner med plastbelegg

På 1970-talet kom plasten i bruk i båtproduksjonen og Norvald Seljestokken reiste til Statens teknologisk institutt i Oslo, for å lære om bruk av plast på båtar. Difor var dei i Seljestokken tidleg ute med å legge plast på kryssfiner.

– Kva gjorde at han byrja med plast?

– Kjell Russøy byrja med snøggbåtar i Florø omlag i 1968, og samstundes dreiv Oddvar Folkedal og utrusta sin eigen snøggåande båt. Dei var her med båtane sine og sat borti stova med mamma og røykte og preika båt. Dei tre var eldsjeler for båt, motor og plast. Det var det som gjorde at pappa reiste til Teknologisk institutt for å lære seg plast. Dei tre reiste òg i lag på båtmesser. Pappa hadde i det heile mykje kontakt med kundane våre.

Rundt 1975 kom sandwich i bruk som kjernemateriale av plast. Då var Torleif i Hyen hjå Brødrene Aa og lærde det av Arnulf Aa. Sidan det har overbygga i Seljestokken vore i sandwich-teknikken.

– Korleis var det med løn kvar månad?

– Nei, det var det lite rutine på at løn var noko du fekk kvar månad. Løn tok vi ut når vi fekk betaling for ein båt. Pappa var i godt strøk til han måtte sette seg til med rekneskap, og betale og sende ut rekningar. Det likte han dårleg. Det var heldigvis mamma som førde rekneskapet for oss.

Etter kvart tvinga det seg fram å sette eit namn på verksemda og det vart Seljestokken båtverkstad.  I 1981 vart den store Buahallen bygd. – Då lånte vi pengar for fyrste gong, og då vart han pappa skjerr (uroleg). Det likte han ikkje, seier Torleif. Hallen kosta kr. 100.000. Dei fekk pengar frå Distriktenes utbyggingsfond, lånet var på kr. 120.000 og kr. 30.000 i tilskot. Dei betale investeringsavgift på 1o – 12 prosent av byggekostnaden. Den måtte dei betale ut ved innkjøp av bygget. Men kom dei i kategorien produksjonsbedrift, så kunne dei søke om å få att investeringsavgifta. – Det betydde mykje, men det tok si tid. Ein haust hadde vi stuva inn tre båtar, side om side til ombygging, då det tilfeldigvis kom folk frå fylkesskattekontoret på besøk. Då snudde dei i døra og sa: «OK. De får tilbakebetalt investeringsavgifta».

Kjøkkenhandduk som verneutstyr

Norvald Seljestokken gav seg då han fylte 67 år i 1992, minnet og helsa var svekka. Han hadde aldri brukt gassmaske i arbeidet, det fekk halde med ein kjøkkenhandduk framfor nasa, meinte han.

– Styrengassen i plastproduksjonen er ikkje til å spøke med. Gassen er fettløyseleg og tærer på hjernecellene. Vi må bruke gassmasker både mot gass og støv, men likevel tek det på evna til å hugse store mengder detaljar, seier Torleif.

Vinteren 1991 var han i Hyen, hjå Brødrene Aa, og tok fagbrev for å kunne ta mot lærlingar. Det er vanskeleg å skaffe arbeidskraft, oljen både var og er meir forlokkande. I Seljestokken har dei hatt nokre tilsette på lærlingkontrakt, som har fått Fagbrev i plastforming, og slutta etter kortare og lengre tid etter fullført fagprøve.

– Men det er likevel ikkje ulønsamt å ha ein lærling. For her er det så mykje han kan gjere at det går ganske greitt å sysselsette ein læring. No har vi to læringar frå Eritrea, som har gått vidaregåande skule i Florø.

 

Seljestokken båtverkstad i 2019.

Midt på 1990-talet støypte dei ny slipp langsmed fjellhammaren og fekk for andre gong tilskot frå Distriktenes Utbyggingsfond, og frå Innovasjon Norge då dei etter nokre år sette opp hallen. – Eg fekk teikna og prosjektert hallen i 2004, og fekk byggeløyve. Han skulle koste 3. mill. kr. pluss elektriske innstallasjonar. Men eg våga ikkje heilt å satse, fortel han.

Men så skjedde det to ting som gjorde at han våga. Fyrst kom eldste dottera, Nina,  og sa at ho ville vere med å bygge hallen og drive verksemda vidare. Deretter ringde fylkespolitikar Harald Lindvik, som sat i næringskomiteen i fylkestinget. Næringskomiteen hadde 16.mill. kr. som skulle brukast på kysten. 10 mill. var tenkte til eit prosjekt, som synte seg å vere for dårleg fundert. Harald Lindvik, frå Florø, visste at Torleif Seljestokken «låg på veret» med å bygge hallen.

– Lindvik ringde meg ein føremiddag og fortalde at dei hadde 10.mill. til fordeling, og ville ha søknaden frå meg neste ettermiddag. Eg arbeidde kvelden, natta gjennom og neste dag. Då skreiv eg søknad med alle vedlegg om planar, budsjett, oversikt over markedet for båtreperasjonar, osv. Vi fekk tilslag på kr. 900.000 på ein kostnad på vel 3. mill. Det var ein god andel for oss som investeringstilskot.

– Nina overraska meg då, ja

Dottera Nina ville vere med i den vidare drifta, men Torleif ville forsikre seg om at mannen hennar var av same meining. – Så då Odin sa «Berre bygg» var det klart for hall i Seljestokken, smiler Torleif.

Nina og Torleif Seljestokken i dag.

Nina og Torleif Seljestokken i dag.

Hallen stod ferdig i 2006, same året som grunnleggaren Norvald døydde. Etter at hallen kom opp har dei vore fem i arbeid på båtverkstaden. – Etter at vi fekk inntekter av steinbrotet i Seljestokken vart det også pauserom, garderobe, lager og ein liten hall til, fortel han.

– Hadde du venta at Nina skulle ta over båtverkstaden?

– Nei, eg må vedgå at ho overraska meg litt då, ja. Eg hadde vore open for andre medeigarar før Nina sa at ho ville vere med. Trur ikkje eg la noko press på henne. Dette måtte vere hennar val, men ho var her i alle feriar frå ho var ganske ung. No har ho arbeidd her i 13 år og er sjefen. Nina har utdanning i økonomi, leiing og administrasjon frå Høgskulen i Sogndal, og aquvautdanning, så vi har aldri hatt ein så velutdanna sjef som no, seier han stolt.

I 2018 omsette Seljestokken båtverkstad for 5,9 mill. kr. Det vil seie vel 1. mill. per tilsett. Dei samarbeider med andre bedrifter som driv med båtar, fordi dei ikkje trakkar i beda til kvarandre. Dei ser heller ikkje på kvarandre som konkurrentar.

– Oppdraga kjem av seg sjølv. Vi har aldri hatt problem med å få oss arbeid. Det er få som driv med det vi gjer her i området. Vi tek oss av båtskadar, slipping og ombygging av båtar i plast. Det vil seie utforming av skrog og overbygg. Der kjem det til nytte at eg har gått båtbyggjarlinje, seier han, før han kjem på endå meir. – Ja, og så driv vi med hydraulikk og montering av motorar, og tek på oss plastoppdrag for oppdrettsanlegg og Elkem i Svelgen. Typen oppdrag skifter litt heile tida. I det siste har det gått i forlenging og ombygging av skrog på Viksund-sjarkar, 35 og 40 fotingar, to i år og to til etter nyttår. Vi held fast på å vere allsidige. Det trur eg er viktig, seier Torleif Seljestokken.

Tekst: Magni Øvrebotten 27.10.2019.

 

 

 

Heile flokken samla. Kjersti Straume med August på armen og John Magne med Ine. Framme storesyster June. Foto: Lisa Giil Photography.

– Vi trivst i Botnane, elles hadde vi ikkje vore her. Det er fordelar og ulemper med alle plassar. Skal vi besøke vener må vi planlegge det. Men vi trur ikkje vi hadde vore med på så mykje meir om vi budde i Florø. Vi likar livsstilen og naturen her, samstemmer Kjersti Straume (36) og John Magne Sande (36). Ho er tilflyttar i Botnane og han kjem frå garden dei har bygt hus på. Saman har dei borna August (snart 3.mnd) og Ine (1 år og 7. mnd.), og dotter hans June (9 år), som bur med dei annankvar veke.

Dei er midt i barseltida med August og seier at kvar dag har sin sjarm, med både kos og kaos. Det er mykje armar og bein. Men dei føler seg heldige. Ine tykkjer det er stas med baby og storesyster June at det er kjekt med småsysken. – Det gjeld berre å ha omsorg nok for alle, og no er eg glad for at John Magne er heime heile tida når han er heime, seier Kjersti Staume. John Magne Sande arbeider i Nordsjøen og er ute på jobb i to veker og fire veker heime. Sjølv har Kjersti permisjon frå jobben som sjukepleiar på Svelgen bu- og omsorgsenter.

Visst kan det stundom vere eit kav å vere åleine heime med to små ungar. Men ho har vore heldig med svigerfar Audun, gardbrukar og bussjåfør. – Det er veldig greitt å sleppe å lage middag av og til. Anten går vi opp til han og et, eller så kjem han ned hit med heimelaga, nysteikte fiskekaker. Og Ine likar å vere med opp til Besten og lage vaflar. Vesle August har fått namn etter oldefar sin, August Sande, farfar til John Magne.

Bremanger pepra med vindmøller

Intervjuet vert gjort den dagen Firdaposten har oppslag om at NVE har peika ut Frøyagrunnane som eigna for vindmøller. Det vil vere rett i synet frå huset deira i Sletten, der utsikta er hovudskipsleia, Frøysjøen, Hovden, Kalvåg og Bremangerlandet.

– Då får vi 500 vindmøller «kring huset her» med Guleslettene, Bremangerlandet, Marafjellet og Frøyagrunnane. Det er ikkje måte på kor Bremanger kommune skal peprast med vindmøller, seier John Magne Sande. Dei skal ikkje køyre mange hundre metrane nordover før dei får vindmøllene på Marafjellet rett i fleisen, eller sørover for å sjå lysa i himmelsjå frå gravemaskinene på Guleslettene.

John Magne fekk sjokk då han gjekk opp på fjellet, der Guleslettene vindpark er under bygging. – Det ser ikkje ut der oppe. Der sprengjer dei i veg, og same kva dei seier og gjer, så vil dei aldri kunne få naturen attende slik han var. Det er tøv å seie slikt. Der oppe ser det ut til at alt går an, men vil vi her nede i bygda bygge oss eit naust så er det alle slags restriksjonar. Hadde det no endå vore den norske stat som bygde ut, for felleskapet, så var det no endå så. Men no er det nokon tyskarar som bli rike på naturen vår, seier John Magne engasjert. Han stod på Bremanger Venstre si liste ved siste kommuneval.

– Nei, kjem det vindmøller på Frøyagrunnane, midt i fjeset der sola går ned, då vert vi radveringar, slær han fast. Det er mest så Kjersti kvepp til. – Ja, då hadde Besta blitt glad, ler ho. 

Ute senkar den blå timen seg over Frøysjøen og landskapet, og inne går det mot leggetid for dei to minste.  John Magne med August og Ine.

Frå Bergen til Botnane

Kjersti Straume kjem nemleg frå Radøy, frå ei bygd som heiter Sletta, med omlag 400 innbyggjarar og ein skule med 50 elevar. Men der har ho ikkje budd sidan ho var purung. Ho flytta frå Bergen til Botnane, og det var ein stor overgang.

– Det er omgangskrinsen eg saknar mest. Det tek tid å få seg ein ny, serleg kombinert med ammetåke. Men eg trur dei fleste sitt liv endrar seg når vi får born. Det vert meir eit A4-familieliv, der folk seier hei til kvarandre på butikken og hastar heim. Vi handlar ein dag i veka og skal vi besøke nokon må det planleggast, men det går heilt greitt å gjere det. Det eg brukte mest i Bergen var Ulriken og fjell har vi her i Botnane også, seier Kjersti.

– Har de fått negative reaksjonar på at det flytta hit?

– Ja, du veit, borti Florø meiner dei at du har flytta til huta-heiti berre du har passert brua på Brandsøya. Du skal helst bu midt i byn, seier John Magne, som har mykje av omgangskrinsen sin i Florø. – Eigentleg trur eg mange drøymer om å bu slik som oss, men dei får ikkje gjort noko med det. Dei trur dei treng tilbod dei likevel ikkje brukar, trur ting er vanskelegare enn dei er og har ikkje tilgang på eigna hus, seier han.

– På Radøy er det vanleg å bu på bygda og pendle til Bergen på arbeid, slik har det vore i generasjonar. Når eg skulle flytte opp hit så var fokuset at eg reiste ut av fylket, så langt vekk, ikkje nødvendigvis at det var til ei så lita bygd, seier Kjersti.

Livet på Ponderosaen

Ho har oppdaga at ein stor fordel med å bu i Botnane er at når folk kjem på besøk så blir dei nokre dagar. – Det er ikkje berre slike «hei og ha det»-besøk. Vi får tid til å snakke skikkeleg med kvarandre, ha litt djupare samtalar. Det er meir ro over både besøket og samtalen. Vi kan bruke naturen, fiske på sjøen og gå turar i fjell, skog og fjøre. Ja, verkeleg ha tid i lag.

Dei har god plass i eit hus med alt på ei flate. Ole Petter Sande, bror til John Magne, byrja kalle huset og garden i Sletten for Ponderosa-garden, etter ein fjernsynsserie om ein familien på ein gard i Nevada.– Så no seier «alle» at dei skal til Ponderosaen. Syster mi seier at det er som å dra til eit ferieparadis å fare hit. Her er det fritt for alle påtrengande stimuli.

– Då står de ved grytene og hine slappar av?

– Nei, då tingar vi take-away-mat hjå Amanuai Nesthus på Årebrot. Dei herlegaste rettar levert på døra. Det er så artig å sjå kor store gjestene blir i augo då. Tenkt take-away-mat frå nabobygda! Eg er så glad for at vi har Amanuai, seier Kjersti.

Borna i Botnane går på skule i Florø. John Magne meiner det er ein fordel at dei går på ein større skule. Men det vert ein del køyring når eldste dottera bur i Botnane og skal vere med på ulike aktivitetar i Florø, og i tillegg rekke over alle fødselsdagsselskapa i klassen. Det er nok berre ein forsmak på korleis det blir når både Ine og August vert skuleungar.

 

Fordelen med ein mann som arbeider i Nordsjøen er at han er heime når han er heime, seier Kjersti Straume. Og skryter av god hjelp frå svigerfar Audun når ho er åleine med ungane.

Kysten er forsømd

Dei må tenkje seg om når eg masar om det er noko dei saknar. Omgangskrinsen er det naturleg svaret, men elles kjem dei ikkje lett på noko.

– Jau, eg kan godt tenkje meg fleire ungar i bygda og at vi vert litt fleire til å syte for det. Her er god plass. Dessutan saknar eg at båten frå Villevika til Florø går litt oftare. Det er så godt å bruke båten og sleppe å køyre over Magnhildskaret, seier Kjersti. Ho likar å ta «bosruta» til Florø. Kvar onsdag vert det henta bos med båt på Årebrot kl.10.25. Då får ho både ein roleg start på dagen med ungane og høveleg tid til handel i Florø, og vel sjølv om ho tek rutebåten attende halv tre eller halv fire.

John Magne er framleis frustrert over at det ikkje lukkast å få lagt Kystvegen på kysten av Sogn og Fjordane, med bru over Terøya i Flora. Då kunne det blitt rift om tomter både på Årebrot og i Botnane, og vidare langs vegen.

– Men her i Sogn og Fjordane legg dei Kystvegen i kommunar og område utan kystlinje. Dei som har styrt med Leikanger-brillene på har brydd seg fint lite om utviklinga på kysten. Difor har mykje stagnert i dette fylket, medan kysten er motoren i nabofylka våre. For kysten kan det ikkje bli verre enn det har vore, difor vel eg å ha trua på Vestland fylke, seier John Magne Sande.

Tekst og foto: Magni Øvrebotten 20.november 2019.

80 hjorteløyve i Botnane

– Vi skaut mest berre bukkar på hjortejakta før. Det var det som talde då eg byrja å gå på jakt for vel 40 år sidan, seier Torbjørn Øvrebotten. No trur han det vil ta minst 10 år å få opp att ein sterk hjortestamme, og då må det skytast mest kalvar og ungdyr. Det gjeld både i Botnane og store delar av kysten på Vestlandet. I Botnane er det 80 fellingsløyve for hjort i 2019.