,

– Botnane er heime for meg

– Det er her eg har røtene mine. Botnane var ein god plass å vekse opp, vi hadde det fritt og fint. Det er ei eiga ro her ute, så når eg skal «heim» er det hit eg skal. Vi var ikkje så mange ungar i bygda, men vi hadde det kjekt i lag vi som var her. Det er nok litt slik at eg hugsar best lange somrar med godt ver, ler Elin Sørbotten, den nye kommunalsjefen for helse og velferd i Kinn kommune. Og så hugsar ho dei gode minna frå tida med Besta, Maria Sørbotten. Elin trur at det gode forholdet til farmora er grunnen til at ho fekk slik godhug for eldreomsorga.

 Elin Sørbotten heime på kjøkkenet i Botnane.

Elin Sørbotten og mannen Terje Johansen kjøpte seg eit stort hus i Botnane i 2012, og då ungane var små  budde dei her mykje. – Dei tre borna våre likar seg godt her, men når dei vert tenåringar har dei behov for å vere nærmare vener og «liv og røre», og då vert det mest Florø. Slik som no når son vår er aktiv i fotball. Men om somrane har vi base her, og kvar helg i hjortejakta og annan kvar jul. Då samlar vi heile storfamilien, og i år kjem vi til å bli 23 stykke og eg gler meg stort til første jul som bestemor.

No til dags er det ungt å bli bestemor 42 år gamal, men Elin og Terje fekk fyrste dottera si i ung alder. Som heilt unge budde dei 1,5 år i leilegheita i grendahuset i Botnane, og pendla med buss og båt til Florø kvar dag. Elin gjekk på Flora vidaregåande skule og leverte dottera i barnehagen før skulestart. – Det var unekteleg eit travelt år og eg følte eg fekk for lita tid med Vilde, så vi flytta til Florø att. Og så fekk vi like godt dotter nummer to då eg var ferdig med vidaregåande. Då var eg heime med ho i eitt år, og jobba deretter eitt år i butikk før eg starta på sjukepleiarutdanninga.

– Du har tydelegvis aldri vore redd for å ha mykje å gjere?

– Nei, men vi har alltid hatt god hjelp av familien vår på begge sider. Vi er begge veldig familiekjære og har klart oss godt. Men vi har måtta jobbe, ja. Vi kjøpte oss leilegheit i ung alder og Terje, som arbeider med ventilasjon, var mykje på reise. Men han var heime i helgane, då kunne eg ta ekstravakter som assistent i pleie- og omsorgstenesta. «Docen» var mitt fyrste møte med den tenesta. Eg jobba tredje kvar helg gjennom vidaregåande, i feriar og gjennom åra på sjukeplepleiarstudie.  Det var eit veldig kjekt arbeid og eg treivst godt i eldreomsorga. Men det hadde ikkje gått å studere, ha to ungar og jobbe helg og natt utan at systera mi, Trude, budde hjå oss den gongen. Ho leverte ungane i barnehagen når eg måtte reise tidleg på skulen.

Elin gjekk sjukepleien i Førde og hugsar dei tre åra som utruleg kjekke, sjølv om det var travelt. – Eg visste veldig tidleg at eg ville bli sjukepleiar. Eldste dotter vår vart fødd åtte veker for tidleg og eg budde ein månad på sjukehuset med henne. Det var skremmande og var nok med å påverke meg til å utdanne meg til sjukepleiar og kunne bli ei tryggheit for folk i slike situasjonar.

Fyrlykta på Sørbottsneset var ein ynda stad å leike i Elin sin barndom.

Utdanning og arbeid

– Eg trivast veldig godt ilag med dei eldre, og det trur eg er på grunn av ho Besta, Maria Sørbotten. Eg var veldig mykje med henne og vi hadde alltid noko å snakke om. Vi kjem attende til bestemora seinare i intervjuet.

– Du seier du alltid har jobba i kommunen, kvifor det?

– Å jobbe i kommunane er veldig gjevande og spennande det byr på veldig mange forskjellige utfordringar som må løysast. Det krev helsepersonell med generalistkompetanse, omsorgsevne og som må handtere det som dukkar opp.  Eg har vore trufast mot valet mitt og har aldri angra.

Elin Sørbotten arbeidde på sjukeheimen Furuhaugane i Florø etter at ho var ferdig utdanna og etter nokre år vart ho leiar for langtidsavdelinga der og byrja på leiarutdanning på Høgskulen i Sogn og Fjordane ved sida av.

– Eg hadde aldri sett for meg å bli leiar, eg skulle vere sjukepleiar. Men så har eg ei lei evne til å meine mykje og engasjere meg. Eg blei på Furuhaugane i mange år som leiar, først på langtidsavdelinga og deretter ved korttidsavdelinga.

 – Det er ei eiga ro her ute, seier Elin Sørbotten.

Etter at Elin slutta på Furuhaugane i 2017, jobba ho eit år som utviklingskoordinator i Utviklingssenter for sjukeheimar og heimetenester, og deretter interkommunalt som samhandlingskoordinator for alle kommunane i Sogn og Fjordane.

Same året som koronapandemien snudde om på alt, i 2020, leverte ho masteroppgåva si som omhandla samhandlingsreforma og korleis kommunane hadde løyst oppgåvene med reforma ulikt. Då vart det pandemi, beredskap og smittevern det gjekk i, og jobben som samhandlingskoordinator fekk eit anna innhald desse åra. – Det var travelt, men utruleg spennande. Når eg tenkjer attende så handterte kommunane og sjukehusa pandemien på ein utruleg god måte i fellesskap.

Nye utfordringar

I 2023 vart Elin prosjektleiar for den nye institusjonen Albertatunet i Florø, og frå nyttår 2026 vart ho tilsett som kommunalsjef for helse og velferd.

– Likar du å vere leiar?

– Ja, det gjer eg. Det å leie handlar for meg om å leite etter og finne potensialet i folk, kva dei er gode til og bygge opp om det. Det er ekstra kjekt å leie folk som er kompetente, dyktige og engasjerte, å bygge laget og legge strategiar og felles mål. Eg likar å jobbe med folk, og med utvikling, det får eg som leiar.

Elin Sørbotten er framleis veldig ny i jobben, men ho trivst og tykkjer det er ein spennande jobb der ho får brukt heile seg. Stillinga som kommunalsjef for helse og velferd omfattar mykje.

Saknar framleis Besta 

Elin Sørbotten er dotter til Aud Djupevik og Stein Arne Sørbotten. Dei skilde lag då ho var i 12-årsalderen, Aud busette seg i Florø og Stein Arne vart buande i Botnane. Dei hadde delt omsorg for dei tre døtrene sine. – Eg har alltid dilta i hælane til pappa, fiska og vore med til Kalvåg. Om somrane var vi med og hesja og hjelpte til i slåtten hjå tante Solbjørg og onkel Åge, ho er syster til mor mi og han bror til far min. Der var det fire doble syskenbarn å leike med og det var kjekt og sosialt å drive i slåtten når vi var så mange. No er fleire av dei naboar med meg her i Sørbotten.

Besta, Maria Sørbotten, med dei to døtrene til Elin då dei var små. Foto: Privat.

– Og mellom dei to tuna budde Besta Maria?

– Ja, ho bygde seg ei lita hytte og der var vi mykje. Det var alltid ope hus hjå Besta og også venene mine kalla henne Besta. Ho var veldig inkluderande, du kjende deg veldig velkomen hjå henne. Eg har overnatta mykje i hytta til Besta og bada i det rosa badekaret hennar. Ho var bitte lita, kjapp i replikken og sa kva ho meinte, nesten uansett. Då ho vart eldre flytta ho til Florø, og eg besøkte henne framleis mykje.

– Du saknar henne framleis seier du?

– Ja, eg saknar Besta kvar dag endå, sjølv tjue år etter at ho gjekk ut av tida tenkjer eg på ho veldig ofte.

– Folk som ikkje veks opp på plassar som Botnane lurer på kva det er å gjere på her. Kva dreiv de med då du vaks opp?

– Vi bygde oss hytter og gjekk i fjæra og fann alt mogeleg vi kunne ha i dei, hoppa på steinar og fanga aure med hendene i Oddny-elva. Der kunne vi drive på i timesvis, var vi skikkeleg heldige fanga vi ål. Eg hugsar at barne-tv-tida var viktig, men elles sat vi lite inne og såg på TV. Om vinteren gjekk vi på skøyter på vatnet rett her borte, det var så grunt at der var det ufarleg å ferdast. Der samlast heile bygda når det var is på vatnet. Skigåing var det mindre med.

Elles minnest Elin «Rune-klubben» med glede. – Rune (Nordbotten) dreiv denne klubben for oss ungane i bygda sist på 1980-talet/fyst på 1990- talet. Dette var før han fekk eigen familie. Kvar veke i vinterhalvåret samla han oss i grendahuset til ei lita «preike» fyrst og deretter modellbygging. Rune tinga inn byggesett vi hadde lyst på, og vi fekk bygge stabbur og anna. Han var også frivillig på ein ungdomsleir i Bremanger, der tre av oss jentene var med på ei vekes leir. Det tykte vi var stas, seier Elin Sørbotten.

Intervju og foto: Magni Øvrebotten, 7. mars 2026.   

 

 

 

/av

Vi har kome av lojalitet

Les meir
/av
,

Braut ho grensa til kunsten?

Det var torsdag og møte i sanitetsforeininga. Ute stod vinterregnet lik ein grå vegg. Men inne i bestestova var det ljonande heitt, så nyvakna fluger svima av i kakefata. Damene hadde som vanleg handarbeid med. Alle hadde eitkvart dei heldt på med til basaren.

Men det dei alle venta på var at ho Agnes skulle syne dei kva ho hadde gjort. Dei fleste kunne erkjenne at ho var den som overgjekk dei hine. Ikkje så at ho prata med dei om det, langt derifrå, ho var heller litt blyg over ros og vellæte. Nei, det var no berre det at om ein gav seg tida så vart det no slik. Dei hine heldt seg stort sett til mønster, men ho Agnes broderte fritt, store bukettar med fargerike blomster i ein feittglinsande silketråd. Nei, dukane hennar Agnes var noko for seg sjølv, så kva hadde ho å syne dei i dag skal tru?

Ein stor gulkvit duk vart bretta ut på stovebordet. Store klasar med blomster og fargerike sommarfuglar i mjuke broderte liner. Eit vedunder av ein duk. Dette var slikt som mest ikkje var brukande. Tenk om ein kom til å søle kaffi eller endå til blåbærsylte på slikt noko? Nei, slikt var ikkje godt å få bort. Det var då dei vart var det. Ho Agnes hadde gjort ein feil. Heilt ut på eine dukkanten var det brodert ein sommarfuglveng, men resten av sommarfuglen var utanfor kanten. Kva var dette?  Ho som var så flink måtte no kunna ha fått heile sommarfuglen inn på duken. Det skulle no dei óg ha fått til.

Det var ikkje fritt for at dei vart smått forarga. Her hadde ho Agnes nær sagt snytt dei for over ein halv sommarfugl. Kor det kom til å verte utsjåande om alle skulle take til å brodere slike mønster! Jamen eg tykte berre eg ville brodere ein som heldt på å flyge sin veg og då gjorde eg det slik. Eg undrar om ho Agnes, utan å vite det, braut grensa og let sommarfuglen flyge inn  i kunsten?

Tekst og dataprint Fridtjov Urdal 2025 

/av
,

Ryddehjelparane i Sletten

 

Familien Straume-Sande i Botnane har nyleg blitt sauebønder med 15 gamalnorske sauer, også kalla villsauer. – Eg er ikkje nokon saueekspert enno, slår John-Magne Sande fast.
– Eg er meir saueekspert enn dokke, seier August på seks år. Han syner til at han har vore med ein ven i barnehagen heim på besøk til eit sauefjøs på Indrehus. Det er med litt skrekkblanda fryd familien snart står midt oppi sauelamminga, og må halde eit ekstra auge med at ørn og rev ikkje tek lamma. Dei har skaffa seg sauer for å få hjelp til å halde landskapet ope.

– Det er berre eitt år sidan far min slutta med angusdyr, og på den korte tida har det grodd opp eit teppe av nye sitkagraner oppi beite her. Om vi ikkje beitar området, er det overgrodd i løpet av 10-15 år. Vi kan ikkje stelle oss slik at vi ikkje ser Frøysjøen, seier John-Magne Sande. Han har engasjert seg for å få vekk litt av all sitkagrana som pregar Botnane, og sjølv har han kome til at han treng sauer til hjelp. Dei et skot av sitkagrana og gneg borken av greiner.

– Kor mange sauer må du ha for at dei beitar like mykje som angusdyra far din hadde?

– Det må til fem sauer for å ha same beitetrykket som ein angus, så for min del betyr det at eg må ha ein flokk på 100 sauer for å erstatte den angusflokken som var her.  Vi får sjå etter kvart, men eg synst det er trist at det gror att, og det skjer veldig fort. Sitkagrana likar ikkje varme, så det hjelper å få brent om våren. Eg var godt i gang då det vart forbod mot brenning på grunn av turken her tidlegare i vår.

 

John-Magne arbeider i Nordsjøen og er så langt den i familien sauene kjenner minst.

– Kva kostar sauene?

– Dei kostar 4200 kr per sau, pluss moms, så eg må bygge opp flokken litt etter litt. Det er grenser for kor mange ekstravakter eg kan ta i Nordsjøen. Reglane for å flytte sauer er strenge. For at eg skulle kunne kjøpe desse sauene måtte bonden på Radøy ta blodprøver av heile besetninga. Men no kan eg kjøpe fleire sauer av han dei komande tre åra, utan at det må takast nye blodprøver.

– Sauene er radveringar, så no er eg i fleirtal, ler Kjersti Straume-Sande, som kjem frå Radøy. Ho tykkjer det er kjekt at borna er så glade for og interesserte i sauene, og at dei er tryggare for born enn stor angusdyr. – Ine og August var med far sin til Radøy for på hente sauene. Dei kom heim att ein onsdag og torsdag reiste John-Magne i Nordsjøen. Dermed var det meg og ungane sauene vart kjende med, så når han kom heimatt og skulle sjå til dei skvatt sauene til, men roa seg når dei høyrde August og Ine sine stemmer.

Ine (snart 8 år) og August (6 år) er ivrige til å fortelje om sauene. – Dei likar kos, spring veldig fort og hoppar, seier Ine. – Ja, dei er veldig spretne og likar høy og kraftfor. Det hadde blitt masse tre her om vi ikkje fekk desse sauene. Dei blir plenklypparane våre, legg August til. I flokken er det flest grå sauer, nokre kvite og ein svart. Og Ine gjev døme på den lange rekkja med sauenamn dei hadde klar til flokken kom; Augustine, Ine, Sara, Sina, Mini, osv. – Og så skal vi ha oss ver. Han skal heite Sauen Shaun, strålar August. Sauen hans heiter Sara, Ine sin Sina.

August, Ine og Kjersti tok mot saueflokken i vinterferien.

Kjersti synst det er lærerikt for heile familien å ha dyr. Flokken er overraskande roleg, men to av sauene er skvetne. – Men dei vert merkbart meir kjælne etter kvart og let seg no stryke på kjaken. Det er mest terapi for både folk og dyr. Det er lærerikt for ungane å sjå at når dei er rolege og tolmodige, så kjem dyra. Ungane har forstått at om dei skrik og hoiar så vert dyra stressa og spring vekk, medan roleg gange og stemme gjer at dei kjem til oss.

John-Magne arbeider i Nordsjøen og er ute fjorten dagar i strekk. Før han reiser set han ut forhekkar med høyballar på 400 kg med høyensilasje, ein mellomting mellom turrhøy og surfôr. Han har også gjerda inn eit større område nær husa der sauene skal gå til dei blir meir kjende med dei, og til lamminga er over.
– Dei er som angusdyra at dei stikk seg vekk når dei skal føde, og kjem fram att etter nokre dagar med avkommet.  Men her er mykje rev og ørn, så vi treng å fylgje med, seier John-Magne Sande. Han har brukt ein halv million på 650 meter med gjerde heilt opp under fjellet for å halde sauene der dei skal vere. Gjerdet er sett opp av fagfolk og skal tole at det spring hjort i det utan at det vert hol.

– Det blir svigerfar Audun og eg som må til og reparere om det blir hol. Eg har stor tryggheit og hjelp i svigerfar, men det er ikkje han som har kjøpt seg sauer. Dei må vi ta ansvaret for sjølve og det er ein kjempeovergang å vere saueeigar. Vi fekk dei i vinterferien og det var godt å ha god tid til å ta mot dei. Eg har vakse opp på gard der vi hadde kyr, så eg er ikkje van med sauer, seier Kjersti Straume-Sande. Ho arbeider i NAV i Florø og reiser til og frå arbeid med buss og båt, saman med borna som går på skule i Florø. – Det er godt å ha svigerfar i bakhand når kvardagslogistikken krev sitt, slår ho fast.

 

Sauene vert meir og meir tillitsfulle.

Det er skikkeleg ruskever den dagen vi er på besøk for å snakke med familien om sauedrifta. Mest ikkje verande ute. Sauene har samla seg kring grunnmuren etter eit naust og er knapt råd å sjå i regn, vind og sjørok. – Eg ser at eg bør få opp eit uthus dei kan gå i ly av nedom vegen her, om vinteren har eg tenkt å ha dei i området oppe kring fjøsen, slik at dei kan gå inn der. Men sommar og haust kjem dei til å beite langs vegen nordover frå Botnane, og eg håpar dei som køyrer tek omsyn til dyra, seier John-Magne Sande.

Han sit i styret for Botnane og Årebrot grendalag og på årsmøte i fjor tok John-Magne opp om grunneigarane med mykje granskog var interesserte i å få saga ned tre, i fyrste omgang den tettaste granskogen langs vegen? Det var det interesse for, men det har vore uråd å finne kaiområde stort nok til å lagre tømmeret for vidare transport med båt.

– Det er Sunnfjord Skog i Førde som skal gjere arbeidet og dei skal byrje på det etter påske. Dei reknar med at det tek ein månads tid og at dei skal vere ferdige til sommaren. Sunnfjord Skog gjer avtale direkte med kvar grunneigar og har arbeidd med å få godkjent fleire velteplassar for lagring av tømmeret før vidare transport med lastebil til tømmerkaia i Eikefjorden, seier John Magne Sande. Han ser dette ryddearbeidet som eit fyrste steg i jobben med å opne oppatt Botnane, men jobben er på ingen måte gjort med det. Sitkagrana veks villig og spreier seg lett.

Ryddehjelparane i Sletten.

 

Intervju: Magni Øvrebotten, 22. mars 2026.
Foto: Kjersti-Straume Sande

/av
,

Bok om kystagentane og medhjelparane deira

Hausten 2026 kjem boka «Kystagentane Atle Svardal og Dagfinn Ulriksen frå Florø, medagentane og hjelparane deira». Det er Flora historielag som gjev ut boka og Magnus Helge Torvanger som skriv ho. – No er det ingen primærkjelder att til å snakke med, men vi har heldigvis ein god del rapportar og intervju med folk som var med i motstandsarbeidet under krigen. Men har folk historier og bilete dei meiner har interesse og bør fram må dei ta kontakt, seier Magnus Helge Torvanger.

Frå venstre Dagfinn Ulriksen, Bjarne Thorsen, frå Sotra, og Atle Svardal. Bilete er teke rett etter at Ulriksen og Svardal kom attende til England frå Eric-oppdraget i Norge. Bilete: Utlån Flora historielag

Boka omfattar området frå Nordhordland/Solund til og med Nordfjord, med fokus på kysten. – Utgangspunktet for boka er dei to karane frå Florø, Atle Svardal og Dagfinn Ulriksen. Dei var av dei mange på kysten som rømde til England under krigen. Dei fleste englandsfararane gjekk inn i handelsflåten eller marinen, Svardal og Ulriksen var begge i marinen. Svardal var sersjant i hæren, nyutdanna under kampane på Voss i april 1940. Han tok eksamen i kamp, fortel Torvanger. Svardal byrja seinare i 1940 på politiutdanning, men slutta då det kom pålegg om at politi og politistudentar måtte melde seg inn i Nasjonal Samling (NS).

I april 1941 reiste Svardal og Ulriksen til Shetland. Det var kort veg over dit og dei reiste saman med fleire andre. Dei vart verva av den norsk/britiske etterretningstenesta SIS, Secret Intelligence Service, som fyrst og fremst skulle overvake tysk skipstrafikk på norskekysten. Kompani Linge var ein del av SOE, Special Operations Executive, som dreiv sabotasje i tyskokkuperte land. SIS gav mange opplæring som radioagentar i England. – Dei to karane frå Florø var dei fyrste nordmennene som vart utdanna til radioagentar. Så dei var pionerar. Eivind Viken, frå Arna, var den tredje. Det var han som dreiv flest radiostasjonar her under krigen, fortel Magnus Helge Torvanger.

Atle Svardal og Dagfinn Ulriksen vart sende til heimtraktene i august 1941. – Det var då dei banka på døra på Solberg og Sigrun Solberg opna. Dei spurde etter bror hennar, Harald Solberg, og fortalde at dei var Florø-gutar. Ho tykte det var rart at dei ikkje visste at han sat fengsla i Tyskland. Men trass i skepsisen slapp dei inn og Simon Solberg, far til Sigrun, gav dei løyve til å etablere seg på Gåsøyna. Det var ei øy som var oppdyrka, men fråflytta, og dei etablerte seg i ei gamal stove som no vart brukt som fjøs.

– Men korleis kunne dei skjule seg kloss i leia?

– Dei var der til mars i 1942. Det var ein vellukka pionerstasjon på alle måtar. Det var folket på Solberg og Dagfinn Hjertenes som hjelpte dei. Han var tilsynsmann for fyrlyktene og kunne difor ferdast fritt med eigen båt. Han formidla mykje kontakt. Men det er klart dei to på Gåsøya måtte vere forsiktige på ei øy mest midt i skipsleia.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Magnus Helge Torvanger. Foto: Torkjell Djupedal

 

– Kva er det no å skrive om krigen som ikkje er skrive før?

– Ja, det er skrive mykje om krigen, om området her serleg av Arnfinn Haga og Ragnar Ulstein. Men lite er skrive av lokalkjende folk, så difor er det i blant litt laust om både namn og plassar. Både Svardal og Ulriksen døydde unge, men vi har fleire av rapportane dei skreiv når dei var attende i England. Svardal vart skoten av tyskarane i 1945, og Ulriksen døydde på 40-årsdagen sin i 1955. Han vart også med på etterretningsarbeid mot Sovjet etter krigen.Det finst ein god del materiale som Flora historielag fekk samla inn for ti år sidan, då det var planar om å lage ein filmserie om kystagentane.

– Men alle primærkjeldene er borte?

– Ja, alle dei er borte. Den siste eg rakk å snakke med før han døydde var Jostein Midtbø i Norddalsfjorden. Han kunne rekapitulere mykje av fluktruta til Sigrun Solberg, då ho måtte flykte dit etter at tyskarane tok radiostasjonen Roska i Breivika. Men elles har det heldigvis vore gjort ein god del intervju med dei som var med. Krigshistorikaren Ragnar Ulstein intervjua til dømes både Sigrun Solberg, Isak Bredvik og Arne Øvrebotten for Heimefrontmuseet i 1985. Og Firdaposten-journalistane Rolf Orheim og Harald Stavang var flinke til å dra fram og intervjue lokale folk som var hjelparane til agentane.

– Har du fått deg overraskingar?

– Ja, eg har vorte overraska over kor mange i Botnane som var involverte i tillegg til dei sørover stranda, i Breivika og på Solberg. Hendingane kring Solberg og Breivika har vore meir framme enn det som hende i Botnane. Det har mellom anna dukka opp ein skulestil som 18 år gamle Halvdan Øvrebotten skreiv rett etter krigen, då han gjekk på Solvang folkehøgskule i Førde. Den handlar om 13. mars 1945, då tyskarane tok radiostasjonen Roska i Breivika, og skaut Atle Svardal. Då tvinga tyskarane mest alt som fanst av mannfolk i Botnane, vel 30 stykke, med til Breivik for å bere ned utstyret til radiostasjonen, som tyskarane hadde sett fyr på. Det er den einaste fullstendige augevitneskildringa vi har frå ein som var med på dette arbeidet. Halvdan synte stilen til tanta og onkelen sin på nabogarden, Magna og Thorbjørn Øvrebotten, og Magna spurde om å få skrive av stilen. Ho tok vare på avskrifta og no er stilen med i boka.

– Men kva så med damene sin innsats, den har det vore skrive lite om til no. Kva hadde desse karane fått gjort om det ikkje var kvinner som laga mat, stelte kle, delte lokalkunnskap og alltid var der? Dei kunne ikkje røme frå barn, gamle foreldre og husdyr som trong dei.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sigrun Solberg. Foto: Utlån Flora historielag.

 

– Ja, dette har det blitt litt meir fokus på. I denne boka er Sigrun Solberg ei sentral dame. Det er ikkje for ingenting at ho er med i statuegruppa «Eric» i Kyrkjeparken i Florø, saman med Atle Svardal og Dagfinn Ulriksen, som fekk mykje hjelp av henne. Men eg prøver også å få fram korleis det var for desse agentane å leve i kalde holer/hytter og slite på tunge radioar, batteri og lademotorar. Om Dagfinn Ulriksen skreiv ein medagent at det var utruleg kva den mannen kunne bere.

– Kven var dei sokalla «hjelparane»?

– Det var heilt vanlege folk som stilte opp, som om det var naboen som trong hjelp. Evna til å kunne teie var viktig, så det var ikkje så mykje som kom ut om dei. Dei tagde også etter at krigen var slutt. Det var sjølvsagt ei frykt i kystbefolkinga etter det som skjedde i Telavåg i 1942. Det sette ein støkk i dei, for det synte kor forferdeleg tyskarane kunne fare fram. Men likevel heldt folk fram med å skjule dei som trong det, som til dømes på Solberg, i Breivika og i Botnane.

 

Skulpturgruppa Eric i Kyrkjeparken i Florø. Foto. Magni Øvrebotten

– Har det vore skrive mindre om motstandsarbeidet og agentverksemda på kysten enn elles?

– Det blir sagt at det er Milorg på Austlandet som har komme mest fram i media, og på film. Og at det er mindre omtale av agentverksemda på kysten. Det var mange som tok store sjansar her. Firda Folkeblad skreiv like etter krigen at «Det er vel ingen her på våre kantar som tok større sjansar under okkupasjonen enn Martin Domben frå Barekstad». Han førte fleire laster med våpenkasser frå Domba til heimestyrkane inne i fjordane. Kassene var gøymde under skjelsand på båtar som var frå øya.

Magnus Helge Torvanger seier at alt i alt er det mange sin innsats som burde kome fram, både kvinner og menn. Han er interessert i at folk tek kontakt om dei har bilete frå der folk gøymde seg , bilete av folk som gøymde seg og dei som hjelpte dei. Og bilete av bygder/område slik dei såg ut før/under krigen. – Dei som har historier dei meiner ikkje har kome fram må ta kontakt, oppmodar Torvanger.

Intervju: Magni Øvrebotten 27.02.26.

PS: For ordens skuld vil eg opplyse at intervjuaren er dotter til Arne Øvrebotten, og Magna og Thorbjørn Øvrebotten var besteforeldra mine. Dei gøymde folk under krigen.

/av
,

Stort årsmøte og fleire tiltak

Både små og store med på årsmøte i grendalaget.

Årsmeldinga som vart godkjent på årsmøte viste at grendalaget hadde kring 20 ulike arrangement og aktivitetar gjennom heile 2025. Planane for 2026 viser at det vert lagt opp til noko liknande dette året. I tillegg til arrangement har det vore jobba med fleire viktige tiltak og saker. Rekneskapen som vart godkjent på årsmøte syner eit årsresultat på nesten 190.000 kr og grendalaget har bra med pengar på bok. Men vi har også planar om å bruke pengar både på  arrangement og tiltak i 2026.

 Grendalaget har to grendahusa  som det kostar å drifte, reparere og vedlikehalde. I Botnane er det alt installert vassrenseanlegg og kjøpt inn to nye vindauge til kjellaren. På Årebrot grendahus vil ein bytte til ståande kledning og skifte ein vegg om gongen. I Botnane vil vi lage ein skikkeleg port inn til grendahuset, og på Årebrot vil dei to brakkene nord og sør for grendahuset verte teke ned. Når det er gjort,  vil ein ordne til uteområda og kan hende lage til eit lite nærmiljøanlegg.

Laget er i gang med å planlegge ein liten parkeringsplass i Breivika slik at dei som vil gå stien opp til der radiostasjonen Roska låg har ein plass å setje bilane. På parkeringsplassen vert det informasjon om radiostasjonen  og hendingane der under andre verdskrigen. Det same vil laget gjere i Botnane om hytta i Nøre Dalen der motstandsfolk gøymde seg i mot slutten av andre verdskrigen.

Grendalaget har alt vedteke å arrangere to konsertar. Silisium Vokal kjem til Botnane alt i april, medan Line Dybedal kjem til Årebrot i slutten av september. Det vert også lagt opp til konsert ved opninga av bygdehelga som skal vere 10.-12.juli.

På to av søndagskafeane har laget alt planlagt å ha innslag. I oktober står geologi og Ålfotmassivet på programmet med professor Atle Nesje som foredragshaldar. I november er det Magnus Helge Torvanger og Reidar Brandsberg, frå Flora Historielag som kjem. Torvanger skriv bok om «kystagentane Atle Svardal og Dagfinn Ulriksen, medhjelparane og hjelparane deira», der også motstandsarbeidet Botnane-Årebrot vert omtalt. 

På arbeidsplanen står også kurs i å filetere fisk og partere hjort.

 Når det gjeld saker er det Frøysjøvegen som står øvst på lista. Der vil grendalaget arbeide for å få utbetre det faste dekket på strekningen som står att, frå Sagebø til Botnane. Laget vil særleg ta opp og få utbetra den svært uoversiktlege svingen på Myklebust og få opp autovern inst i Vindspollen. På nytt vil grendalaget ta opp å få fastsett fartsgrensa til 60 km i timen gjennom Botnane og nokre strekningar sørover til Villevika. Villevik kai vil grendalaget endre til Årebrot kai og få opp skilt i Myklebustkrysset som viser til kaia. Til slutt i arbeidsplanen er det med eit punkt om at laget vil arbeide for å få endra soneinndelinga til Skyss slik at Botnane og Årebrot kjem i same prissona!

Åsmund Berthelsen (leiar i styret i grendalaget)

Her er dokument på saker som vart godkjent på årsmøte.

Godkjent Årsmelding 2025

Resultatrapport 2025 BÅG Balanse 2025 BÅG

Vedteken arbeidsplan 5

Vedteke budsjett for 2026

Reglar for utleige i grendahusa

Vedtekne endringar i vedtektene

 

 

 

/av
,

Aktivitetar Botnane og Årebrot grendalag 2026

Oppdatert per 25. oktober

Dette skjer framover:

NOVEMBER
1. november; Søndagskafé Botnane grendahus, kl. 16.00. Forfattar Magnus Helge Torvanger kjem for å presenterer boka om Kystagentane og hjelparane deira. Øyvind Kleiven og Oddvar Isene frå Flora Historielag er også med. Ansvarlege for kaféen: Kjersti Straume-Sande og Marit Brandsøy.

21. november (laurdag) Hjortefest Botnane grendahus, kl. 19.00. Den kostar kr. 250 for vaksne og 80 kr. for barn. Betal til hjortefesten sitt eige vippsnr. 94 86 78, og meld deg på til Rune Nordbotten, mobilnr. 415 53 395. Det er hjortejegarane som steller til festen og dei treng å vite kor mange som kjem i rimelege god tid før festen. Siste frist 17. november.

5. desember (laurdag) kl. 12.00, JULEVERKSTAD i Botnane grendahus. Solbjørg, Astrid og Linn Sørbotten inviterer til baking og laging av julepynt. Vi tek sjølve med ingrediensar/materiale til det vi vil lage og hyggjer oss med julemusikk og det å gjere noko i lag.

DESEMBER
27. desember (søndag): Romjulskafe i Botnane grendahus, kl. 16.00. Ansvarleg: Elisabeth Ruud Nordbotten m/fl.

 2027 – fram til årsmøte i mars

Markering av at Botnane grendahus er 100 år. Teke i bruk som skulehus ved nyttår i 1927. Det skal lagast eit hefte om skulehuset, men det er ikkje avgjort om markeringa av 100 årsdagen skal vere i januar eller til sommaren.

JANUAR
10. januar: Søndagskafé Årebrot grendahus, kl. 16.00. Bonde og villsauekspert Hilde Buer kjem og snakkar om den siste boka si «Snakk med sauen». Vertskap på kafeen Siren Uren og Marit Brandsøy.

FEBRUAR
7. februar: Søndagskafé Botnane grendahus, kl. 16.00.

MARS
13. mars (laurdag): Årsmøte i Botnane og Årebrot grendalag, Årebrot grendahus, kl. 15.00.
NB: Dette er datoen for då radiostasjonen Roska vart teken i 1945, markering i Breivika om skilta og parkeringsplassen for dei er ferdig.

Dette har vore i 2026:

OKTOBER

AVLYST: 24. oktober er julemarknaden avlyst. – Vi avlyser julemarknaden m/kafe på Årebrot laurdag 24. oktober. Det er nok av utstillarar som ynskjer å stille ut, men det kjem for lite med folk i høve til arbeidet som vert lagt ned i marknaden, seier Britt Maret Sunde.

4. oktober: Søndagskafé Botnane grendahus, kl. 16.00. Professor i geologi Atle Nesje, ved Universitetet i Bergen: Korleis vart landskapet rundt oss forma? Ansvarleg for kafeen Elisabeth Ruud Nordbotten og Ragnhild Nøttingnes. Det kom nær 40 personar.

SEPTEMBER

27. september, (søndag), kl. 18.00. Konsert med Line Dybedal duo på Årebrot grendahus. Bilettpris kr. 300 for vaksne, kr. 100 for dei mellom sju og 18 år. Kystekspressen går frå Florø kl. 16.30 og er framme på Villevika kl.16.40, rutebåt til Florø att kl. 21.40 (rett til Florø). Sal av mat frå kl. 17.00. Ansvarlege: Nina Seljestokken, Odin Nes, Torbjørn Øvrebotten og Magni Øvrebotten. 45 betalte billett til konserten.

o6. september: Søndagskafé Årebrot grendahus, kl. 16.00. Ansvarleg: Britt Maret Sunde og Håkon Årebrot.

01.sept. Omvising på Diktarstien, gravrøysane og skulptursamlinga etter Aase Botnmark for pensjonistlaget i utdanningsforbundet i Sunnfjord kommune. Magni Øvrebotten var omvisar.

AUGUST
05. august: Tinga omvising skulptursamlinga etter Aase Botnmark v/Magni Øvrebotten.

02. august: Søndagskafé i Botnane grendahus, kl. 16.00.  Ansvarleg Astrid Sørbotten og Marion van Eck.

JULI

29. juli: Tinga omvising diktarstien og kulturminneløypa (gravrøysar) v/Magni Øvrebotten

10. – 12. juli: Bygdehelg Botnane-Årebrot
Fredag 10.07: Opningskonsert i Botnane grendahus, kl. 19.00. Vertskap: Kari Bruun Ågotnes/Asgeir Øvrebotten.

Laurdag 11.07:
Fiskekonkurranse Nøre dalen m/grilling laurdag kl. 11.00 v/Sigbjørn Sørbotten, Torbjørn Øvrebotten.
Opning av ny turløype over Åsen, kl. 13.00. Ansvarleg: Torbjørn Øvrebotten.
Lunsjkafé Botnane grendahus laurdag kl. 13.00 -16.00. Ansvarlege: Sissel Ullevålseter, Ragnhild Nøttingnes, Birgitte Jensen og Åsmund Berthelsen.
Sendebrett-konkurranse, kl. 12.00-14.00. Ansvarlege; Fredrik Espedal og Rune Nordbotten.
Omvising i skulptursamlinga til Aase Botnmark, kl. 14.30, omvisar Magnhild Sørbotten.
Omvising Diktarstien i Botnane, kl. 13.30, med dikt av Jan-Magnus Bruheim. Omvisar Magni Øvrebotten.

Søndag 12.07:
Dåpsgudsteneste på Jørnjorda kl. 11.00 med sokneprest Dag Leirvik og kantor Brunhilde Engelhardt. Ansvarleg: Elisabeth Ruud Nordbotten.
«Liv og verksemd på land og hav». Fridtjov Urdal fortel om næringsvegar på Årebrot fram gjennom tidene. Vi møtest på Kvia hjå Fridtjov. Torleif Seljestokken og Håkon Årebrot hjelper til med det praktiske som skilting og parkering.
Basar Årebrot grendahus kl. 16.00. Basarnemnd: Bjørg Reksten, Marit Brandsøy, Ingrid Seljestokken, Anne Karin Holm Årebrot og Bjørg Kleiven.

JUNI
23. juni (tysdag): Jonsokbål på Jørnjorda, kl. 18.00. Utsett til onsdag 24. juni pga veret. Ansvarleg: Torbjørn Øvrebotten og Arve Nøttingnes.

7.  juni: Ingen søndagskafé

6. juni (laurdag): Dugnad Botnane-Årebrot, kl.10.00-15.00. Måling av hus. Kaffiykt ved begge grendahusa. Dugnaden vart avlyst pga veret og lite folk heime.

MAI
17.mai (søndag): Årebrot grendahus, kl. 14.00. Desse sit i 17. mainemnda; Astrid Sørbotten, Solbjørg Sørbotten, Marit Brandsøy, Ingrid og Torleif Seljestokken.

11.mai (måndag), kl. 17.30-20.00; Depotøving for brannutstyret for Botnane og Årebrot, saman med folk frå Kinn brann og redning. Brannutstyret er lagra på Firda settefisk sitt anlegg i Botnane og øvinga blir der. Også samtale om praksis kring melding frå 110 i samband med ulukker.

2. mai (laurdag): Dugnad Botnane-Årebrot kl. 10.00-15.00. Måling av hus begge stader.

APRIL
18. april (laurdag): Konsert med Silisium Vokal i Botnane grendahus, kl. 17.00. Billett kr. 300, medrekna fingermat og drikke frå kl. 16.00. Betal bilett på vipps 501465, så får vi også oversikt over kor mykje mat vi skal lage til.  Vertskap: Kjersti Straume-Sande og Helen Aasen.

15. april (onsdag): Flora turlag syklar Diktarstien i Botnane, med bedriftsbesøk på båtverkstaden i Seljestokken.

11. april (laurdag): Strandrydding Botnane-Årebrot, kl.10.00-15.00. Matykt på Årebrot kl. 14.30. Ansvarleg: Arve Nøttingnes, Åge Sørbotten og Marit Brandsøy.

2. april, Skjærtorsdag, sendebrett-konkurranse i Botnane, med kafé i grendahuset, kl. 12.00-16.00. Premieutdeling kl. 15 30. Det vert også eggleiting for barn. Vertskap: Fam.Nordbotten/Espedal.

MARS
14. mars (laurdag): Årsmøte i Botnane og Årebrot grendalag, Botnane grendahus, kl.15.00.

Det vert ikkje kafé på Palmesøndag 29. mars.

FEBRUAR
08. februar: Søndagskafé Årebrot grendahus kl. 16.00. Høve til å synfare dei to brakkene som skal vekk, og lausøyre frå sløydbrakka. Ansvarleg: Nina Seljestokken.

 

 

 

 

/av
,

Konsert med Silisium i Botnane

 

– Det er kjekt at Silisum Vokal kjem til Botnane. Vi har spurt dei fleire gonger om å kome til Bygdehelga i juli, men det er vanskeleg å få til å passe for åtte personar midt i ferietida. No håpar vi at folk har tid til konsert ein vårkveld 18. april, kl. 17.00, seier Åsmund Berthelsen, leiar for Botnane og Årebrot grendalag.

Billettprisen blir kr. 300, og i den er det medrekna litt mat og drikke før konserten. Betal til Vipps 501465, og merk innbetalinga «Billett». Med hjelp av innbetalingane får vi også eit inntrykk av kor mange som kjem, noko vi treng å vite på grunn av maten. Vi opnar dørene kl. 16.00.

Silisium Vokal er ei vokalgruppe frå Bremanger kommune som starta opp i 2017. Damene som er med kjem frå fleire plassar i kommunen: Kalvåg, Bremanger, Svelgen og Ålfoten. Gruppa har gjort mange konsertar både lokalt og i nabokommunane.

– Vi har også spelt inn og gjeve ut musikk som er laga for oss og musikken ligg ute på ulike strøymetenester. I tillegg har vi selt inn videoar til ulike prosjekt, sist til julekonserten i fjor, seier Linn Kristin Sande Igland, leiar for gruppa.

Hausten 2024 hadde Silisium Vokal ein rein acapella-konsert, og til konserten i Botnane har dei med fleire av songane frå sist og nokre nye. – Eg kan nemne Billie Eilish, Aurora og låta «But I loved», som vi øvde inn til konkurransen om å vere kor for Highasakite og nokre gamle slagerar, seier Linn Kristin Sande Igland.

 

/av
,

Velkommen til årsmøte i Botnane grendahus komande laurdag!

Her er innkalling og sakspapir  til årsmøte i grendalaget komande laurdag den 14.mars kl. 15.00.

Innkalling 2 2026

Årsmelding 2025

Resultatrapport 2025 BÅG

Balanse 2025 BÅG

Forslag arbeidsplan 2026

Aktivitetsplan 26

Budsjett 2026

Kommentar til framlegg budsjett for BÅG

Forslag vedtektsendring

Vedtektene

Forslag reglar og pris

Forslag fra valnemnda

 

/av
, ,

– Isak var heil ved

Isak Bredvik slik han likte å gå kledd heime. Foto: Privat.

– Isak Bredvik (1905-89) var det vi kallar heil ved, ein gjennomført solid mann. Men han var ein mann av få ord, han fortalde veldig lite om barndommen og ingenting om krigen. Så når du utfordrar meg om å fortelje om Isak må eg basere meg på mi eiga oppleving av han og det eg har blitt fortalt, seier Rune Fromreide. Han eig i dag garden etter Isak i Breivika, saman med syskenbarnet sitt Magnar Skrede. Isak var onkel til mødrene deira, Ingrid og Sigrid Kjørlaug.

Bergensaren Rune Fromreide hugsar somrane i Breivika med glede, fullt av folk og mykje arbeid. Med unntak av ein sommar var han i Breivika og hjelpte til i slåtten frå han var liten gut til det var slutt på gardsdrifta til Isak på 1980-talet. – I min familie var vi fire, hjå tante Sigrid var dei også fire og i onkel Kjell sin familie var det fem personar. Det vart mykje folk på ein gong, og eg trur vi var her i to-tre veker. Kanskje ikkje alle heile tida, men eg hugsar at eg følte meg veldig velkomen og treivst godt. Det var eit ekstra pluss at eg fekk køyre traktor og vere med ut og fiske. Etter kvart som eg vaks til var eg her også åleine med Solveig og Isak.

 

Rune Fromreide og mor hans Ingrid hesjar i Breivika tidleg på 1980-talet. Foto privat.

– Dei sette pris på hjelpa med å få høyet i hus?

– Ja, dei trong all den hjelp dei kunne få. Fyrst var det berre Isak og syster hans Kristi som var her. Etter kvart gifta Isak seg med Solveig Russøy, frå Batalden, som hadde vore her og stelt mor deira på hennar gamle og sengeliggande dagar. Solveig laga fantastisk god mat, både middag og brødmat, same kor mange vi var til bords. Rømmekollene vi fekk sommarsdagen hugsar eg enno. Far min, Sivert, var ein nevenyttig arbeidskar, og fekk ofte jobben med å felle skog. Elles såg no far kva som trong gjerast og gjorde det.

– Korleis vil du skildre Isak?

– Han var ein snill mann med godt humør. Veldig hjelpsam og gåvmild. Han hadde i det heile mange fine eigenskapar og neppe mange fiendar. Han dreiv ikkje med baksnakking, heller det vi i dag kallar «framsnakking». I mine auge var han ein heidersmann, med ein lun og god humor. Og ein god replikk. Eg trur han var glad i folk, sjølv om han kanskje ikkje gav så mykje uttrykk for det. Han virka alltid nøgd når det kom folk.

Isak, systra Kristi og kona Solveig i slåtten, saman med Kari Persen. Ho er dotter til Fredrik Persen, som under krigen dreiv radiostasjonen Roska saman med Atle Svardal. Foto: Utlån Flora historielag.

– Kva hugsar du om syster til Isak, Kristi?

– Kristi fekk trefot etter at ho fekk tuberkulose i eine foten og måtte amputere den. Mor sa at dei levde på uføretrygda hennar og sette resten av det dei tente på bok. Kristi var ei sterk og myndig dame, veldig reinsleg og skulle ha alt på stell. Dei la papp på golvet som beskyttelse over linoleumsbelegget, fortel Rune Fromreide. – Ja, den pappen på golvet hugsar eg best frå då eg kom hit fyrste gongen, skyt Wenche Fjørtoft, kona hans inn. – Sparsemda stod høgt i kurs her, seier ho.

– Isak samla på alt mogeleg og han kasta ikkje noko. Fjøs, naust og uthus var stappfulle av gamalt skrot. Ja, det var fullt over alt, både ute og inne. Eldhuset var til dømes fullt av sko.

Etter båthavari og torpederingar under krigen samla han på alt som rak i land. Kvinnene i huset tok nok óg vare på ting, for her var vekeblad i haugevis, Illustrert og Alle Kvinner. Då mor og far min vart pensjonistar, var dei her i vekesvis. Dei rydda og brende, rydda og brende, i det uendelege. Ein som skulle hit på besøk lurde på kvar Breivika var? Og fekk til svar at det var der dei brende bål heile tida.

Rune Fromreide meiner at det var sjøen som var livet for Isak. Han hadde ikkje lyst til å vere bonde, men han var eldst og broren Kåre vart lensmann i Hyllestad, og då var det berre Isak til å ta over garden. Han kjende også ansvar for systera Kristi, som var ufør. Isak treivst som vikarstyrmann på Atløy, som gjekk i rutefart på Sogn om sommaren. Heime hadde dei to-tre mjølkekyr og 20 vinterfora sauer, høner og ein gris. Dyra var det helst Solveig og Kristi som stelte med, meiner Rune.

Isak ombord i båten sin «Spiren». Foto: Privat.

– Isak hadde to båtar, «Odin» og «Spiren». Alle som skulle i Breivika måtte hentast med båt og det tok si tid fordi båten hadde ein gamal, sokalla oppvarmingsmotor, der ein måtte fyre opp motoren med ein flammeblåsar. Det var mykje styr med det og vi tykte det vart for mykje styr for Isak med all denne fraktinga og den tungvinte motoren. Maset vårt irriterte han: «Det kostar meg ikkje meir enn å gå på dass», slo han fast og det var ikkje meir å snakke om.

Elles trur Fromreide at alle som kjende Isak hugsar korleis han gjekk kledd. Det var i ei blå snikkarbukse, flanellskjorte og ei blankslita dressjakke utanpå. Og skipparhue med blank brem. Men når han reiste vekk ville han vere fint kledd, sjølv om det ikkje var siste mote det han hadde på seg. I den tid var det tydelege skilje mellom bestkle og arbeidskle.

– Mor sa alltid at Isak ikkje var ein mann av store ord. Som døme brukte ho ein tale han heldt i bryllaupet hennar. «Eg vil takke deg Ingrid for alt det gode du har gjort for oss», sa Isak og sette seg ned att. Det var den einaste talen i bryllaupet til foreldra mine, og truleg den einaste han heldt i livet.

 

Brudebilete av Solveig Russøy og Isak Bredvik. Foto: Utlån Flora historielag. 

Solveig og Isak var godt vaksne då dei gifta seg og fekk ikkje barn sjølve. –Dei var begge glade i ungar, såg og brydde seg om oss. Han var gniten med seg sjølv, men veldig raus med julegåver til oss ungane. Det var ski og skøyter han kom med, slikt foreldra våre ikkje hadde råd til.

– Kva fortalde han om krigen?

– Ingenting det eg hugsar. Han tok på seg eit stort ansvar under krigen, og var aldri i tvil om at han skulle vere med i motstandskampen. Trur han såg på det som ei plikt. Han reagerte på det han opplevde som urettferd, og var lite begeistra for den behandlinga sokalla tyskarjenter fekk etter krigen. Han likte ikkje at «gode nordmenn» klypte håret av desse jentene. Etter at han kom ut av fengselet i Bergen såg han mishandling som han ikkje tykte var oss verdig. Han meinte at nokon av dei verste følgjene av krigen var at vi var blitt smitta av tyskarane sin oppførsel, seier Rune Fromreide.

Det var Kristi og mor hans som fortalde om krigen, kanskje mest mora. Dei var begge i Breivika då tyskarane tok radiostasjonen Roska 13. mars 1945, Atle Svardal vart skoten og Isak teken til fange. Kva fortalde dei?

– Mor mi var fødd i 1921 og såleis ei ung kvinne under krigen. Ho hadde ikkje barn då og kom til Breivika fordi ho følte ho måtte vere her med bestemor si og tanta Kristi. Ho følte dei trong hjelp. Den dramatiske dagen truga tyskarane med å ta henne med seg når dei drog. Dei sa også at dei ville kome att og brenne opp huset i Breivika. Det er klart at det var minne som sat som spikra for livet. Eg hugsar Isak, eg og far min gjekk opp der radiostasjonen Roska hadde lege. Vi fann att der namnet Atle Svardal var rissa inn i berget. Eg trur ikkje Isak hadde problem etter det han var med på under krigen, for eg opplevde han som alltid i godt humør, seier Rune Fromreide om grandonkelen.

Namnet Atle Svardal vart rissa inn i berget der radiostasjonen Roska låg. Foto: Privat.

Wenche Fjørtoft og Rune Fromreide likar seg i Breivika og er her mest mellom påske og haustferien. Kanskje blir det meir no når dei begge er pensjonistar. Dei bur elles i Sogndal og har to vaksne døtre.

– Isak selde bruket til mor og søstera Sigrid for ein symbolsk sum før han døydde. Seinare overtok eg og Magnar bruket. Isak ville at vi skulle ha det og ta vare på det. Isak og Solveig budde i ein eldrebustad i Florø dei siste åra dei levde. Han måtte amputere eine foten han også til slutt, men var gjerne med til Breivika så lenge det let seg gjere. Eg kjenner på ansvar for å halde det ved like her så lenge eg maktar, seier Rune Fromreide.

Intervju: Magni Øvrebotten juli 2025/februar 2026.

/av