,

Det går ikkje lenger!

 

Til Vestland fylkeskommune

v/fylkesordførar Jon Askeland

Dette går ikkje lenger! Om båtrutene i Flora-bassenget

 Born har kome for seint på skulen mange gonger. Skuleborn har delvis vore overlatne til seg sjølv på kaia i Florø. Folk kjem seg ikkje på arbeid eller dei kjem ikkje tidsnok. Problema med dei nye båtane i Florabassenget held fram, og det kan berre ikkje halde fram lengre. Det er ikkje forsvarleg å halde fram slik det har vore sidan båtane vart sette i drift

Det er så alvorleg at folk vurderer å flytte frå øyane og  like eins andre som er avhengige av at båtane held rutene. Om det ikkje skjer noko raskt vil problema berre bli større.

Dei nye båtane er større enn dei som har gått rutene før og har store vanskar med å legge til nokre av stoppestadane. Dette vil ikkje «gå seg til.»

Vi har også fått vite at det er vanskar med ladinga, både på tilgang og kapasitet. Vidare er rutene lagt opp annleis, med seinare avgang frå Florø. Kvifor er det slik når dei har vanskar med å halde rutetidene?

Vi skuldar ikkje på mannskap som gjer så godt dei kan.

Det er etter vårt syn behov for å nytte andre båtar for å halde ruta, til alle problema med dei nye båtane er løyste. Vi ser pr. no ikkje ei anna løysing.

Ber om tilbakemelding på kva tid dette vil vert ordna.

Med helsing

Botnane og Årebrot grendalag

v/Nina Seljestokken (nestleiar)

40244849

Kopi sendt til

Leiar i Hovudutval for samferdsel og mobilitet, Arve Helle

Direktør for mobilitet og kollektivtransport Ann Iren Fagerbakke

Skyss v/direktør Målfrid Vik Sønstabø

 

Last ned brevet her:

Brev om båtrutene

/av

Familien Uren ber inn til haustfest

 

– Motivasjonen min for å be inn til haustfest er å bli meir kjend med folk og kanskje få fleire med på å dyrke grønsaker. Hjorten åt opp dei fyrste graskara eg sådde, så eg får neppe fram nye tidsnok til å delta i konkurransen om det største graskaret dyrka på strekninga Årebrot-Myklebustkrysset, seier Siren Uren. Ho trur ho må kjøpe graskar for å lage graskarsuppe til haustfesten.

– Men du må ikkje framstille meg som nokon ekspert i grønsakdyrking. Eg har vore god på poteter, men er helst for nybyrjar å rekne med grønsaker. I år har dei sådd seg sjølve, og så lenge eg ikkje har gjerda inn åkeren er det hjorten som har mest glede av grønsakene.

– Har det meldt seg nokon graskardyrkarar?

– Ja, det har meldt seg eit par stykke så langt og eg håpar det kan bli fleire. Men folk må sjølvsagt kome sjølv om dei ikkje dyrkar graskar. Det er mest ein gimmik for å få fokus på dyrking av grønsaker. Vi prøvde oss på å arrangere haustfest i fjor også, men då avlyste vi på grunn av lita påmelding, seier Siren Uren, som håpar på betre oppslutning i år. Ho har med seg dottera Sofie og barnebarnet Oliva på tiltaket. Dei bur i Bergen. Haustfesten skal vere på Årebrot grendahus, laurdag 19. oktober, kl. 16.00.

Fristen for å melde seg på, med og utan graskar, er no laurdag 12. oktober. Påmelding til Siren Uren sin mobil 482 14 990, eller e-post:urensiren@gmail.com

/av
,

Mange idear for Midtbø økogård

– Vi trivst veldig godt med sauene og arbeider med å finne ut kva meir vi kan få til av dei, utover kjøt, skinn og ull. Det handlar mest om kva meir vi kan bruke ulla til, seier ei oppglødd Heidi Yttrehus. – Vi manglar ikkje idear!
Heidi og mora Hannele Turunen kjøpte det vesle sauebruket i Botnane for tre år sidan. Dei delte draumen om å drive ein økologisk gard med sauer, der dei kunne dyrke rein mat og syne at også små bruk er viktige i den store samanhengen. Garden dei kom til var den einaste i bygda utan særnamn, men i matrikkelen stod det Midtbø, difor vart merkenamnet Midtbø økogård.

 

Midtbø økogård med fjellet Opnaren bak. Foto; Hannele Turunen.  

Dei hadde inga tilknyting til Botnane, men farfar til Heidi kom frå Ytrehus i Bremanger, og Heidi og familien hadde vore mykje der om somrane då ho var lita. Garden i Botnane vart kjøpt fordi han passa i storleik, det fylgde med sauer og dei slapp gjere mykje med husa. Men på ein av dei fyrste søndagskafeane etter at dei flytta hit i 2021, kom Ingrid Bruflot bort til Heidi og sa: «Vi er i slekt». Ja, ja, tenkte Heidi, i Bremanger er vi kanskje i slekt alle.

– Men eg fekk litt gåsehud då Ingrid kunne fortelje at tippoldemor mi, Amalie Sørbotten, var syster til hennar mormor, Anna Sørbotten. Dei vaks opp på denne garden og Anna tok over den. Ho gifta seg med Anders Sørbotten, medan storesystra Amalie gifta seg med Ola Birkelid og flytta til Birkelia, utanfor Svelgen. Dei fekk dottera Borghild, som gifta seg med Alf Ytrehus, dei fekk bestefar min, Asgeir, og eg er dotter til son hans, Bjarte!

– Ja, kva var oddsen for at Heidi skulle hamne akkurat her? På garden der tippoldemora hennar vaks opp? Heidi kunne ha kjøpt seg gard kvar som helst i landet. Snakk om artig samantreff, seier Hannele Turunen. Ho har nyleg flytta inn i leilegheita i grendahuset i Botnane. Ikkje fordi ho og dottera har roke uklar, men fordi det er på veg inn ein svigerson og Hannele meiner ungfolket skal ha bustadhuset på garden for seg sjølv. Men ho vert framleis med i stellet av sauene, og utviklinga og arbeidet med salsprodukt av dei. Meir om svigersonen seinare.

Sauene er av rasen gamal norsk spelsau og går ute heile året. Men når lamma er små beitar dei nær husa heime, og får gjerne litt ekstra med kos. Her med Hannele.

Rein mat er viktig

– Kvifor er det viktig for dykk å drive ein økologisk gard, Heidi?

– Rein mat er det viktigaste. Det bryr vi oss mykje om og vi vil vere med å ta ansvar for at rein mat finst. Like eins sjølvberging. Det er lett å peike på at andre har ansvar og la vere å ta noko ansvar sjølv. På ein plass som her kan vi ha dyr på ein god måte, utan at det treng å øydelegge for naturen rundt. Vi treng ikkje tilføre så mykje innsatsmidlar utanfrå, og det er motiverande å sjå kor mykje vi kan få til med det vi har. Det er moro å få gode tilbakemeldingar om kvaliteten på kjøtet frå både slakteriet og Debio, der vi er medlem.

Garden er sertifisert som økogard gjennom Debio (medlemsorg. som kontrollerer og merkar økologisk landbruksproduksjon).  Ein gong i året kjem det kontrollørar derifrå og sjekkar at dei driv etter deira standardar. Dei sjekkar forholda i fjøset og på garden, om dyra er friske og i godt hald, og gardbrukarane må dokumentere alt kjøp og sal, osv. – Det er eit strengt regelverk der alt frå mineralsteinen til det minste grasstrå skal vere dokumentert utan sprøytemiddel og giftstoff, fortel Heidi.

Hannele samlar inn turrhøy. Dei både hesjar og turkar høy på bakken. Væren Toffi poserer med damene og grønsaker og bær veks godt. 

I starten ba dei om og fekk råd frå landbruksrådgjevinga om korleis dei kunne pleie enga best mogeleg. Det kom rådgjevarar som tok jordprøver og gav tips om forbetringar. – Vi prøver å halde ved like det som vert kalla «langvarig slåtteeng», der vi ikkje forstyrrar jorda, men samstundes er det viktig å slå graset. Vi kan få vekk vekstar vi ikkje vil ha der med å endre litt på beitestilen. Artig å sjå kva anna vi kan gjere enn å gjødsle og pløye, seier Heidi Yttrehus.

Hannele trur folk kan har lurt litt på kva dei driv på med når dei i mai spring rundt og stadig flytter på både gjerda, sauene og lamma. Det er det som heiter «målretta beiting», men ho overlet til dottera å forklare kva det er.

– Ja, det ser kanskje litt rart ut og vi var spente på korleis sauene ville reagere. Men vi flyttar altså rundt på sauene, let dei beite ein til to dagar på eit forholdsvis lite område, før vi flyttar gjerde og let dei beite på eit nytt område. Det er sokalla «regenerativ beitepraksis», som er å forbetre eit beiteområde. I staden for å ha dyra gåande over eit stort område over tid, og beite det ned, har vi dei på eit mindre område, der dei ikkje er lenge nok til å beite det ned. På den måten held vi nede dei uynskte plantane og fremjar veksten.

– Betyr det at graset veks raskare med kort beiting?

– Ja, med intensiv og kort beiting skyt graset meir fart, medan det tek lenger tid for graset å kome att når det har vore beita lenge på området. Det har vore skikkeleg kjekt å eksprimentere med beiting kort/lengre tid, og sjå med eigne auge at kvaliteten på graset er best der sauene har gått kortast tid, versus lengre beitetid eller inga beiting i det heile.

Saueflokken under flytting i Myrane.

Dei små bruka er viktige

Per dags dato har dei 57 sauer, medrekna lamma. Men talet skal ned att til 27 vinterfora sauer. Det er andre året at dei driv med målretta beiting og Hannele er imponert over kor samarbeidsvillige sauene har vore. – Når eg kjem ut til dei er det akkurat som dei lurer på kvar skal vi no? Dei har vore med på leiken og likar å kome til eit nytt område. Det er kjekt å sjå at det vert meir gras og blomar, og mindre med ugras, der dei beitar.

– Det er praktisk å drive med dette på bøane kring oss her i Sørbotten når sauene nettopp har lamma, før vi slepper dei sør i stranda, der dei går på beite elles. Det opne kyst- og kulturlandskapet der er rekna for truga. Det er både plantar og innsekter som er avhengige av at den typen natur vert halden ved like. Det er skikkeleg motiverande å ha beitedyr der, elles tek einer, tre og buskas over. På det viset medverkar sauene våre til å halde kulturminne som gravrøysene godt synlege, og det tykkjer vi er litt stas å hjelpe til med, seier Heidi.

Mor og dotter brenn også for å halde i hev dei små bruka. – Verda treng dei små bruka, ikkje berre dei store. Ikkje minst no når det vert meir merksemd og alvor kring sjølvberging av mat er det viktig med dei små bruka. Det trengst minimalt med innsatsmidlar for å få til dømes kvalitetskjøt og kvalitetsgrønsaker ut av eit lite bruk som det vi har. Det er arbeidsinnsatsen det kjem an på, seier Heidi Yttrehus.

Saueskinn, karda ull og ferdig spunnen tråd.  

– Tidsoptimismen er ein sjukdom her i huset

Både mor og dotter er nevenyttige og dyktige handverkarar og opptekne av å halde ved like tradisjonshandverk og å lære seg nytt. Dei prøver seg fram med kva produkt dei kan få ut av saueulla og skinna. Nett no arbeider dei med å få ferdige nokre ullfellar. Dei er tova og sydde for hand, og kan brukast som teppe eller sitteunderlag. – Når vi skal lage ullfellar må vi klyppe sauen på rett tidspunkt, i mai/juni. Helst må vi klyppe slik at vi får av heile fellen på sauen i eitt stykke. Klypper vi for seint vert kvaliteten for dårleg. Så sorterer vi ulla i tel (underull) og tog (overull), rensar vekk rusk og kastar skiten ull. Vi syr til for hand, tek vare på den finaste ulla, kardar ho og legg ho inni fellen for toving, fortel Heidi.

– Det er veldig fint arbeid for turre fingertuppar om hausten. Vi får mjuke hender av lanolinen i saueulla, ler Hannele. Det er kjekt arbeid, men store fellar kan vere tunge å arbeide med.

 

Heidi syner ein ullfell under arbeid. Foto: Magni Øvrebotten.

– Kva kostar ein ullfell med så mykje arbeid bak?

– Kvar ullfell må koste 3-4000 kroner om vi skal ha noko att for det. Dette er handverk, alt er gjort for hand og utan kjemikaliar. Ein ullfell varer i årtider om ein tek skikkeleg vare på han, seier Heidi. Dei tenkjer heile tida på utvikling av nye produkt, til dømes vestar. I år har dei for fyrste gong klypt lam og spunne ulla til handlaga lammullsgarn. Det vart veldig fint ullgarn. – Vi prøver oss fram og har det gøy med det, forsikrar Heidi.

– Eg trur vi ser på dyra på ein annan måte etter at vi byrja med ullfellar. «Fin ull du har!», kan eg tenkje når eg ser på eit lam eller ein sau, fortel Hannele. – Ja, den vesten der kunne eg tenkje meg», vedgår Heidi å ha tenkt. Dei treng ikkje slakte dyret for å bruke ulla heller. No arbeider dei med å få ferdige ullfellane til sauene Elly og Snefrid, for levering til nokon som har tinga.

– Vi har ikkje akkurat lite idear, det skortar heller på tid og energi til å sette dei ut i livet. «Tidsoptimismen» er nesten ein sjukdom her i huset, meiner Heidi, som sjølv er fødselslege i 100 prosent stilling ved sjukehuset i Førde. I vår- og sommarhalvåret  dagpendlar ho Botnane-Førde, men når det blir haust og vinter overnattar ho hjå ein kollega. Når Heidi er i Førde på jobb har Hannele hatt ansvaret for gardsdrifta åleine. Men så dukka det opp ein kar frå Sør-Afrika, som no er 90 dagar der og 90 dagar i Botnane, medan han ventar på opphaldsløyve.

Frå Cape Town til Botnane
James Harris heiter han, og Heidi møtte han på reise i Thailand i 2014. Då budde han der. Dei var kjærastar nokre år før dei skilde lag, men heldt kontakt som vener. I 2022 tok dei opptatt tråden då han kom til Norge for fyrste gong. No planlegg dei bryllaup i juni neste år og håpar han får opphaldsløyve så fort som mogeleg.

 

Heidi Yttrehus og James Harris. 

– Han har vore her sopass mykje no, at han veit kva han går til. Det er sjølvsagt ein stor overgang frå utkanten av Cape Town til Botnane, men han gler seg til å lande her. Han prøver å lære seg norsk og forstår no meir enn eg trur. James er veldig kreativ og likar å arbeide med mykje forskjellig, så han passar godt inn i prosjektet vårt. Det er han og eg som har klypt sauene denne våren, fortel Heidi. I Sør-Afrika har han vore deleigar i ein kaffibar-kjede, arbeidd som web-designar og med nettsal. Der har han stor kjøkkenhage, med høner og to hundar. – Sauer, hesjing og slåttearbeid er nytt for han, som så mykje anna. Men det var det også for meg då eg kom til Botnane. Vi satsar på kvarandre og trur det skal gå fint, seier Heidi Yttrehus.

Tekst: Magni Øvrebotten 10.08.2024.

Foto: Flesteparten av bileta er private.

/av
,

Ny hamn og gjestebrygge på Piren

Det gamle naustet frå slutten av 1890-talet ligg no midt mellom to flytebrygger på tolv meter. Omlag der Rune Nordbotten står skal det opp eit nytt naust med plass til båtar og sørvisrom for turistar.

Om du har vore i Botnane det siste halvanna året har du kanskje lurt på kva som går føre seg i fjøra på garden til Rune Nordbotten? Saman med gravemaskinkøyrar Ronny Brandsøy har Rune bygt ei ny hamn, der det er plass til åtte mindre båtar. Ved den gamle kaia Piren skal det vere gjestebrygge for to båtar sommarstid.

– Heilt sidan eg tok over garden 1991 har eg tenkt på å få til betre hamneforhold her. Både synna- og vestavinden tek hardt på Piren, og mang ei styggeversnatt har eg måtta opp for å sjå etter båten. Det same gjorde far min, seier Rune Nordbotten.

No er det tidkrevjande arbeidet i sjøen ferdig. Det er uråd med samanhengande arbeid når du skal rette deg etter flo og fjøre. – Det store fjøra var alltid der når eg skulle i fjøsen, så kyrne mine har måtta lære seg fleksitid, seier Rune. Det er til saman mura over 100 meter med mur i hamna, pluss ein halvhøg mur på steinfyllinga inn mot Øvrebotten. Mellom dei to murane i innløpet til hamna er det ein avstand på 25 meter, og det er lagt ut to flytebrygger på 12 meter. Ved dei er det plass til totalt åtte båtar og to plassar er leigde ut fast. Gamlekaia Piren skal han bruke til forskaling og støype 30 centimeter oppå, slik at kaia kjem over flodmålet. Der vert det gjestebrygge for to båtar sommarstid.

 

Det er lagt ut to slike flytebrygger på 12 meter og det er 25 meter mellom dei to murane som omkransar den nye hamna.

Den nye båthamnen sette frå den nordre muren. Her det plass til åtte mindre båtar.

Viktig å bruke lokale fagfolk

Kva det har kosta vil ikkje Rune Nordbotten snakke om, men det har kosta mykje, både tid, pengar og arbeid, let han om. – Men eg hadde ikkje hatt råd til dette om her ikkje var fagfolk å bruke lokalt. Ronny (Brandsøy) bur på Årebrot og har maskiner der, dermed slepp eg å betale for lang arbeidsreise og transport av eigna maskiner. Ronny er ein flink fyr og vi har samarbeidd om muringa. Han har understreka at det er eg som er sjefen og bestemmer kvar steinane skal ligge, seier Rune og fortel at han har samla på eigna stein sidan 1991. Då var det ein annan lokal gravemaskinkøyrar, Øystein Faye (no pensjonist), som dyrka jord og bygde veg for han, og byrja legge til sides større steinar til hamneføremålet. Rune Nordbotten er oppteken av at det er viktig å bruke dei fagfolka vi har lokalt.

I arbeidet med få på plass ein landgang frå ei av flytebryggene skada Rune sist veke venstre handa. Ho kom i klem mot gravemaskina og det vart brot i tre fingrar og ein vart klemstra.  – Eg var litt uoppmerksam, skulle skunde meg og få det gjort før eg skulle i fjøsen. Slikt er fort gjort, men eg vil understreke at det var mitt ansvar. Det tek seks veker før beina er grodde og så må eg trene mykje for å få fingrane i vigør att, konstaterer Rune Nordbotten.

No er det arbeidet med å jamne ut området på land som står att og det skal opp eit nytt naust, i tillegg til det gamle frå slutten av 1890-talet. – Vi treng eit naust vi kan ha båtane i vinterstid. Naustet vil også innehalde sørvisrom for turistane våre, til sløying, stell og frysing av fisk. Og når vi fyrste byggjer vert det og eit kjølerom for opphenging av hjort.

Dette er badetrappa til jentene mine, seier Rune Nordbotten. Ho er alt teken i bruk, fortel han og siktar til kona Elisabeth og døtrene Bolette, Birthe og Karen. I tillegg har det nyleg kome til gards to barnebarn, som sikkert også får glede av trappa.

– Molbupolitikk å ville ha vekk turistfiske

Opphavleg var det for å få ei trygg hamn for båtane sine at Rune ville bygge småbåthamn ved Piren. Men etter at han byrja med turisme ser han også nytten av å legge til rette for turistane. Han har ei utleigehytte som stort sett er leigd vekk til tyskarar frå 1. mai til ut september. Per no er ti veker alt leigde ut for sommaren 2025.

– Skal vi ha pengar av turistane må vi også legge til rette for dei. Dei som vil ha vekk turistfiske, at kvar turist kan ta med seg heim 18 kg fisk, driv molbupolitikk. Det vil øydelegge mykje for turistnæringa. Eg har ektepar her som reiser rundt fordi dei likar å fiske, og dei kjem att, år etter år. Om det vert redusert fiske vil færre kome. Dei som kjem for å drive tjuvfiske vil kome uansett, meiner Rune Nordbotten. Då han bygde utleigehytta si i 2005/06 var ho ikkje tenkt berre for turistar, men også for familie og avløysarar. I avtalen med det tyske firmaet han samarbeider med har Rune sikra seg at at han kan «låse hytta» til eige bruk når som helst i sesongen, og for kor mange dagar/veker han ynskjer.

I mai i år flytta eldste dottera på garden, Bolette Nordbotten Espedal, heim med familie.  Svigerson Fredrik Espedal seier han ser lyst på at svigerfaren legg til rette for turisme. Kva det kan bli til veit ikkje Rune enno, det får tida vise. – Fyrst må vi få gjort ferdig hamna her, seier han, og ser utover mykje stein som skal flyttast på før hamna på Piren er ferdig. Men det er lettare å få arbeidet gjort på land enn når ein skal rette seg etter flo og fjøre.

Den gamle kaia på Piren blir forskaling til ei 30 cm høgare, støypt kai, der det sommarstid skal bli gjestebrygge for to båtar. 

Det er framleis att ein god del arbeid før anlegget er ferdig, men no er det arbeid på land. 

Tekst og foto: Magni Øvrebotten, 28. juli 2024.

–

 

/av
,

Ynskjer å bety ein skilnad for bygda

 Elvine vil ha foreldra med på å danse  heller enn å bli intervjua.

I Botnane er det ikkje daglegdags at det flyttar folk til bygda. Men siste veka i mai flytta Bolette Nordbotten Espedal (26 år) heim, saman med ektemannen Fredrik Espedal (30) og dottera Elvine (2,5 år). Og 3. juni kom Alfred Johan til verda på sjukehuset i Førde. No er dei i ferd med å bu seg inn i huset etter besteforeldra til Bolette, og håpar å kunne bety ein skilnad for bygda.

På spørsmålet om ho alltid har tenkt seg heim dreg Bolette litt på det. – I vaksen alder har eg hatt lyst til å flytte heim ein dag, men ikkje nødvendigvis trudd at det kom til å bli. Eg var usikker på om eg kom til å møte nokon som ville bli med meg hit, seier Bolette. Ho møtte Fredrik Espedal i Bergen indremisjon, han er frå Bønes i Bergen. – For nokre år sidan ville det ikkje vore aktuelt for meg å flytte til Botnane. Men når du får barn blir det andre prioriteringar enn før. Familien betyr mest, det vert mindre tid til vener og alt ein dreiv på med før, seier Fredrik.

– Det er lett å tenkje at ein skal vente til her kanskje vert fleire barnefamiliar. Men her er barn i bygda og med å flytte sjølv tenkjer eg at vi kanskje kan få fleire til å kome hit? seier Bolette. Ho håpar det. Intervjuet føregår medan ho ammar Alfred Johan og storesyster Elvine gjer det ho kan for å få den merksemda ei storesyster er van med å ha. Ho både snakkar og syng høgt, og vil ha med seg faren ut på golvet for å danse.

 

 

 

 

 

 

 

 

Dei signaliserte sterk tilknyting til området alt då dei gifta seg 27. juni 2020. Dei vart vigde i Midtgulen kyrkje og bryllaupet feira dei på Årebrot grendahus. Det var skulehus då Bolette gjekk på skulen.
Foto: Elisabeth Ruud Nordbotten.

 

Lærarjobb i Svelgen og heimekontor i Botnane

Bolette leverte masteroppgåva si på lærarutdanninga på Høgskulen i Bergen 15. mai og ventar spent på sensuren. Fast arbeid har ho fått seg på skulen i Svelgen (1. til 7.klasse) og der skal ho starte etter nyttår. Fredrik arbeider med datasikkerheit og har personalansvar for ni programutviklarar. På grunn av personalansvaret skal han åtte turar i året til Bergen. Utviklarane lagar dataprogram som bankane kjøper for sikker pålogging og bruk, og oppdaging av forsøk på svindel. Firmaet Tietoevry er eit finsk IT-selskap og har totalt 24.000 tilsette i 20 land. Fredrik byrja i jobb att tysdag denne veka, etter to veker pappaperm.

– Eg er veldig glad for at eg fekk flytte med meg jobben til Botnane og heimekontor her. Vi jobbar i team og koplar oss opp mot kvarandre. Før eg flytta var eg på kontoret tre dagar i veka og to heime, men under koronaen fekk vi god trening i å sitte på heimekontor. Så det trur eg ikkje vert noko problem.

– Kva ser du på som største utfordringa med å flytte til Botnane?

– Fyrst må eg få seie at det er ein heilt nydeleg plass. Største utfordringa med å bu her er all reisinga, ein må reise forholdsvis langt om ein unge blir sjuk, om ein skal delta på noko eller handle. Det blir ei omstilling.

– Kva fordelar ser du?

–  I Bergen har vi sakna å ikkje kjenne naboane våre så godt. Det trur eg vert annleis her, vi kjem nærmare folk rundt oss med å delta på dugnadar og kafear, og vi vil vere med og dra lasset. – Vi ynskjer å bidra og forhåpentlegvis bety ein skilnad, og sette Botnane litt på kartet, seier Fredrik entusiastisk.

Opphavet til sendebrettbana  

I fjor sommar opna Botnane sendebrettbane (diskgolf) og det hadde det neppe gjort om ikkje Bolette og Fredrik vart bitne av den sporten under koronaen. Og far/svigerfar Rune Nordbotten vart også engasjert og dei byrja arbeide med å få til ein bane i Botnane.

Bolette og systrene Birthe og Karen snikra utkast til bana saman med Fredrik, faren Rune og andre på dugnaden i påska 2023

– Det var kjekt å få til bana i det fine området ho ligg i, og det kjem folk langvegsfrå for å bruke ho. Eg trur ikkje det vert det siste prosjektet, for eg er veldig glad i å sette i gong til, fastslår Fredrik Espedal.

– Korleis er det å flytte inn i huset etter besteforeldra dine, Bolette?

– Det er litt rart. Her er ting eg forbind med Besta og Besten, som eg ikkje klarer å kvitte meg med. Her er ein del å rydde vekk, men vi er heldige som kan kome til eige hus. Det har vore ei omstilling for Elvine, for ho synst det er rart at vi skal vere her og ikkje oppe med foreldra mine. Det er der vi har brukt å bu når vi har vore heime, og ho likar seg der. Det er i det heile veldig kjekt med to besteforeldre rett opp i bakken (Elisabeth Ruud Nordbotten og Rune Nordbotten).

Fredrik og Bolette med borna Elvine og ein sovande Alfred Johan.

– Du er odelsjente, kva tenkjer du om gardsdrifta når far din ein gong gjev seg?

– Vi tenkjer ikkje å drive med dyr, i alle høve ikkje kyr. Du blir så bunden av dei. Men vi har lyst til å dyrke mat, og vi må slå graset, elles ser her ikkje ut, seier Bolette før Fredrik skyt inn at han har tenkt å ta traktorlappen for å vere med i det praktiske. Han ser positivt på at svigerfaren legg til rette for meir turisme. – Der kan eg administrere og styre meir, betre til det enn praktisk gardsarbeid, trur eg, seier Fredrik.

Bolette valde lærarjobb i Svelgen for å ha meir styring med tida si. – Då kan eg køyre til og frå arbeid, og vite om lag når eg er heime att. Det er ikkje like lett om eg skulle arbeide i Florø og vere avhengig av når båtane går til og frå Villevika på Årebrot.

Likar brettspel

– Du må få med at om her er nokon som likar å spele brettspel så må dei ta kontakt med oss, vi er begge glade i det. Eg lagar også brettspel, fortel Fredrik.

– Du lagar vel eit om Botnane då?

– Ja, kanskje det? Spørst kva det skal handle om?

Tekst og foto: Magni Øvrebotten 18.06.2024.

/av
,

Bygdehelga 2024

 

Last ned plakaten her: Plakat bygdehelg Botnane 2024

Meir om kvar programpost

Opnar med Jakob Sande-program

Bygdehelga Botnane-Årebrot brukar å opne med ein konsert og 12. juli er det Knut Ingvars, frå Florø, som kjem for å synge og deklamere dikt av diktaren Jakob Sande (1906-67).  Namnet på gruppa spelar på at det er med to Knut-ar og ein Ingvar. Det er Knut Roald, Knut Magnussen og Ingvar Hopland, ein tidlegare skulesjef i Flora, ein tidlegare journalist i Firda og ein tidlegare kulturhusleiar på Flora samfunnshus.

Knut Ingvars kom i gong då Ingvar Hopland pensjonerte seg og fekk tid til å lage musikk på dagtid, og fann ut at begge Knut-ane hadde ledig tid og lyst til å musisere. Dei byrja å dukke opp på ulike arrangement som Lev Vel i Florø, på sjukeheimar og fredagskafear.

Nyleg gjorde dei suksess saman med koret Sangglede med Jorunn Bakke Nydal som dirigent, med programmet Ein kveld med Jakob Sande. Koret samla 250 menneske i Florø kulturhus.   – Knut Ingvars har henta ut innhald frå denne konserten og sett det saman på vår vis, og vi gler oss til å møte publikum i Botnane med det, seier Ingvar Hopland. Han lovar klassikarar som Kallen og katten, Fabel og Hestehandlarar, men og meir ukjende tekstar som Husdråpar, som tidlegare kultursjef i Flora, Edvin Helgheim, sette melodi til, Augustkveld og Aldri.

Knut Ingvars er ei gruppe med ordsterke og musikkglade karar, så gå ikkje glipp av denne konserten. Det kostar kr. 100 å kome inn og du kan betale til vipps 50 14 65, eller i døra. Det vert servert enkel fingermat og drikke, og vertskap er Kari Bruun Ågotnes og Asgeir Øvrebotten.

Påmelding: Av omsyn til plassen i lokalet må vi vite kor mange som kjem, difor er det påmelding på førehand til Åsmund Berthelsen, mobil 93 23 70 73.

LAURDAG 13. JULI:

Fiskekonkurranse for store og små i Nøre dalen

Dette er den mest tradisjonsrike programposten, som såg dagens lys lenge før vi byrja med Bygdehelg i juli. Her kan heile familien vere med og det er premie for både flest fisk, største og minste fisken. Fiskekonkurransen er fyrste post på programmet laurdag 13. juli, kl.10.30. Det tek 10-15. minutt å gå frå parkeringsplassen/diktsøylene på Jørnjorda (nord om fiskeanlegget) til vatnet i Nøre dalen. Sigbjørn Sørbotten er ansvarleg for fiskekonkurransen.

Fottur og stolpejakt til Knoltren
Fotturen i år går til Skudalen og Knoltren og startar ved Skudalselva nord om Botnane. Det er der det står eit turskilt langs Frøysjøvegen, mellom Gulestøa og Botnane. Leiaren av grendalaget, Åsmund Berthelsen, er turleiar. Han har dei siste åra ivra for orienterings-trenden Stolpejakt og i år er det sett opp 25 stolpar opp mot Skudalen og 17 langs Frøysjøvegen frå Botnane til Husefest. Fotturen kan vere eit høve til å lære meir om stolpejakt for dei som ynskjer det.

Lunsjkafe frå kl. 11.3o til 15.30.

Det vert lunsjkafe i Botnane grendahus i år også, der folk kan kjøpe seg mat mellom dei ulike arrangementa laurdag. Der vert det sal av mat, drikke og bøker/kort. Det siste finn du på eit sjølvbetent bord i gangen der du betalar med vipps. Til sals er diktsamlingane Dikt i utval og Trollguten og andre dikt av Jan-Magnus Bruheim, Småbrukarkona av Sigrid Øvrebotten og Ord i tide og utide av Fridtjov Urdal. Det er også kort og nett med dikt av Jan-Magnus Bruheim å få kjøpt. Ansvarlege for lunsjkafeen i år er Ragnhild Nøttingnes, Elisabeth Ruud Nordbotten, Hannele Turunen og Birgitte Jensen.

Omvising i skulptursamlinga etter Aase Botnmark

God tur heim mor skreiv kunstnaren Aase Botnmark (1927-2012) på gråpapiret då ho sende frå seg skulpturen Ho mor i ank, som grendalaget hadde samla inn pengar for å kjøpe i 2005. Skulpturen kan du sjå i forsamlingslokalet i Botnane grendahus, der lunsjkafeen er under Bygdehelga. Der kan du og sjå skulpturen Møte, som grendalaget fekk i gåve i fjor.

Kvinneliv, og kanskje særleg kystkvinnene sitt, var det viktig å formidle for Aase Botnmark, og ho var heile livet sterkt knytt til heimbygda Botnane. I den gamle skulestova i Botnane grendahus er det samla 22 gips- og bronseskulpturar som ho har skapt. Ho ynskte at delar av kunsten hennar skulle kome heim etter at ho var død. Difor har familien hennar deponert 25 skulpturar til Bremanger kommune, og tyngda av dei er samla i skulestova der Aase sjølv gjekk på skulen. Aase var fødd Øvrebotn og kom frå garden Håjen i Sørbotten, nest siste garden i bygda på veg sørover.

Magni Øvrebotten (mobil 970 55201) fortel om Aase Botnmark og kunsten hennar i Botnane grendahus laurdag 13. juli, kl. 11.30.

Turnering på sendebrettbana 

Botnane sendebrettbane opna i fjor sommar, ho er bygt på dugnad og ligg i området bak grendahuset i Botnane. Bana har 20 hol og du ser korleis ho er på appen UDisc. Det er parkeringsplass der bana startar.

Laurdag 13. juli, kl.12.00, vert det turnering og dei som vil delta i den må vere på plass då. Det vert mogeleg å melde seg på anten kort eller full variant av turneringa. Den korte vert spelt på dei fyrste seks hola, medan den fulle varianten vert spelt over alle 20. Primus motor for turneringa er Fredrik Espedal (mobil 476 64 717) og Rune Nordbotten ( mobil 415 53 395). Det er gratis å delta på turneringa, men om nokon ynskjer å støtte arbeidet Botnane og Årebrot grendalag har med bana kan de vippse ein sjølvvalgt sum til Vipps 82 21 71, og merke innbetalinga Sendebrettbana Pengane vert brukte til å utvikle og halde bana ved like.

Til turneringa reknar vi med at folk har med eigne sendebrett (diskgolfar), men elles er det råd å låne. Det ligg eit lite utval i ein plastboks ved inngangen til forsamlingslokalet i Botnane grendahus.  Ein som har brukt bana skriv: » Banen er vel verdt turen! Landskapet banen ligger i er helt fantastisk og banen er godt designet med varierte utfordringer og god flyt. Gode vanntette sko anbefales».

Omvising på Diktarstien i Botnane

Laurdag 13. juli, kl. 13.00, vert det omvising på Diktarstien i Botnane. Ein kultur- og natursti med ti dikt av forfattaren Jan-Magnus Bruheim, som budde i Botnane frå 1978 til 1985. Han kalla dei sju åra dei mest produktive åra i heile forfattarskapet sitt. I år er det ti år sidan Sigrid Moldestad m/musikarar samla vel 400 menneske på ein utekonsert bak grendahuset, i samband med at det var 100 år sidan Bruheim vart fødd. Tonane hennar har gjeve dikta til Jan-Magnus Bruheim ein ny vår og aktualitet.

Diktarstien vart opna i eit forrykande uver 18.08.18, og har seks stoppeplassar med dikt Bruheim skreiv medan han budde i Botnane. Fleire av dei er plasserte der han fekk inspirasjonen til å skrive nett det diktet. Jan-Magnus Bruheim kom til Botnane etter at han møtte Magni Øvrebotten, som ung journalist i Gudbrandsdalen. På omvisinga fortel ho om Bruheimen og Botnane, og diktinga hans. Turen tek omlag to timar om vi går, men dei som ikkje maktar det kan køyre, fordi stien stort sett ligg langsmed Frøysjøvegen gjennom bygda. Omvisinga startar ved Botnane grendahus kl.13.00.

SØNDAG 14. JULI:

Gudsteneste i Botnane grendahus
kl. 11.00, søndag 14. juli, vert det gudsteneste i skulestova i Botnane grendahus. Det er ein av dei tilsette i Bremanger kyrkjelege fellesråd, Britt Linda Domben Mulelid, som har preika. Elisabeth Ruud Nordbotten (mobil 934 99 264) står for den praktiske tilrettelegginga.

Fridtjov Urdal fortel om minne frå ei anna tid og tru
Søndag 14. juli, kl. 13.00, tek Fridtjov Urdal mot oss heime på tunet på Kvia, garden der han vaks opp på Årebrot. Fridtjov hadde mange gode forteljararar rundt seg i oppveksten og må ha vore ein oppmerksam unge, som hugsar det han høyrde og såg.  Det er ei oppleving å høyre han fortelje om Minne frå ei anna tid og tru, så lat ikkje dette høvet gå frå deg.

Vegen opp til Kvia frå Frøysjøvegen vil bli skilta, og Torleif Seljestokken og Sigbjørn Holsen kjem til å vise til rettes med parkeringa.

Basar på Årebrot grendahus

kl. 16.00 er det klart for basar på Årebrot grendahus. Loddsalet er alt i gang (sjå under), men det vert også høve til å kjøpe lodd på basaren. Britt Maret Sunde og Sigfred Nøttingnes sel lodd frå kl. 15.45. Inntektene frå basaren går til drifta av grendahusa på Årebrot og i Botnane, og andre aktivitetar i bygdene våre.

Det vert sal av mat og drikke og utlodding på basaren. Nestleiar i Botnane og Årebrot grendalag, Nina Seljestokken, leiar basaren. I basarnemnda er desse med: Marit Brandsøy, Solbjørg Sørbotten, Randi Hatlem, Anne-Karin Holm Årebrot, Håkon Årebrot og Bolette Nordbotten Espedal.

Hjå desse kan du kjøpe lodd:

Det vert loddsal på basaren, men du kan også kjøpe lodd på førehand. Lodda kostar kr. 5,oo per stk. Du kan vippse pengar til Vipps 69 94 98 og merke innbetalinga «lodd 2024». For å bli skriven opp i loddbøkene må du sende kvittering på x-antal lodd til ein eller fleire av dei med loddbøker. Vil du t.d. ha lodd i bok 2 og 4, så sender du kvittering og beskjed om kor mange lodd du vil ha i kvar bok til Ingrid Seljestokken (bok 2) og John Sande (bok 4). Dei seks loddbøkene er fordelte slik:

Bok 1: Magni Øvrebotten, mobil 970 55 201
Bok 2. Ingrid Seljestokken, mobil 482 85 440
Bok 3: Sigfred Nøttingnes, mobil 911 33 981
Bok 4: John Sande, mobil 901 90 244
Bok 5: Ingrid Bruflot, mobil 906 91 450
Bok 6: Helen Aasen, mobil 928 28 704

 

 

 

 

 

 

/av

Til fjells og langs Frøysjøen

Skaravatnet som ligg mellom Skuldalsnipa og Solanipa, også kalla Botnanipa.

Tek du stolpejakta i sommar får du ein fin fottur i kupert terreng til fjells, og ein flat og  fin sykkeltur langs Frøysjøvegen.

Det er sett ut 30 stolpar i Skudalen, frå der Skudalselva renn ut i Frøsjøen til Skuldalsnipa  (670 moh) og Sola/ Botnanipa (657 moh). Og 17 stolpar frå Nøre Røysa nord for Botnane og til grensa til Kinn ved gardane i Husefest.

Gå inn på www.stolpejakten.no og finn ut meir. Og last ned appen

Solnedgang ved Frøysjøen.

Stolpejakt går ut på å finne stolpar  som er sett ut på ulike stader i mange kommunar. Stolpejakt er ei form for orientering med bruk av digitalt kart. Du kan registrere besøket både manuelt og digitalt. Last ned app på mobilen og scann QR-koden som du finn på kvar stolpe, eller skriv inn bokstavkoden som også er på alle stolpane.

Stolpejakta er eit gratis tilbod. Og ein tek sikte på å legge til rette for å få med både unge og gamle, inaktive, skuleelevar, syklistar, folk med ulike funjsonshemmingar og rullestolbrukarar. Det er ein fin måte å gjere seg kjent i ulike distrikt og byar.

Til fjells

Botnane og Årebrot grendalag har hatt stolpejakt i to år, med postar både i Botnane (Øvrebotten og Nøre Dalen)  og i Uradalen på Årebrot. I år er det stolpejakt i Skudalen som ligg nord for Botnane, frå Frøysjøvegen der Skudalseleva renn ut i Frøysjøen – og heilt opp til dei to toppane, Skuldalsnipa og Solanipa, også kalla Botnanipa. Her det 30 stolpar. Det er sett ut 17 stolpar langs vegen frå rett nord om Botnane og fram til kommunegrensa til Kinn kommune, nær gardane i Husefest.

I Skudalen går turen oppover til Skuldalsvatnet gjennom flott, gamal furuskog med Skudalselva til venstre. Stolpane er plassert litt ut for stien som stort er  ganske tydeleg og merka. Fint å raste ved det reine og blanke Skudalsvatnet før du tek til å stigninga vidare oppover, fyrst til Knoltren med eit vidt utsyn mot Frøyalandet, Kalvåg og Bremangerlandet, om ikkje skodda har kome inn frå havet og stent utsynet. Etter furuskogen kjem du opp i eit belte med spreidde bjørketre, merka av vinden. Vidare oppgover er det mest lyng og så stein og myrlende. Og det er mykje stein på vegen opp, fyrst til Solanipa og så til Skudalsnipa. Mellom desse to toppane ligg Skaravantet. På veg opp til Skuldalsnipa ser du alle vindturbinane på Guleslettene mot sør. Og her ved Skuldalsnipa og Botnanipa er det planar om fleire vindturbinar. Du treng litt tid for å nå alle. Og ta gjerne ei overnatting i telt ved Skaravatnet. Det ryktast at det er fisk i vatnet.

Sykle eller gå

Medan terrenget i Skudalen er både litt bratt og ulendt er den andre delen av stolpejakta til grendalaget flat, og du kan bruke sykkel eller gå. Ja, du kan nå dei fleste stolpane ved hjelp av rullestol også. Du kan gå på vegen, men du kan også store delar av turen gå i fjæra.Du kan starte i nord ved den fyrste gravrøysa du kjem til i Botnane, Nøre Røysa. Her er det mogleg å parkere.  Du kan også starte i sør ved grensa til Kinn kommune og sykle eller gå nordover. Og du kan starte midt på, der Diktarstien i Botnane startar. Parkering er markert på kartet. På denne delen av stolpejakta får du litt informasjon om plassane der stolpane er plasserte. Og du kjem forbi fire-fem av dei om lag 40 gravrøysane frå bronsealder og jernalder som ligg på denne strekningen. Meir informasjon om dette finn du her

Sparebankstiftinga Sogn og Fjordane og Bremanger kommune har støtta stolpejakta i 2024.

Tekst og foto:  Åsmund Berthelsen

 

 

/av
,

Ein rustflekk i kulturhistoria

 

Av Fridtjov Urdal, 30. april 2024

Fridtjov Urdal skriv vakkert om historia til maiblomsten og betydninga av den. Etter det stykket kan du lese om då han og Håkon Årebrot skulle selge maiblomstrar på Årebrot ein gong på 1960-talet. Men fyrst «Ein rustflekk i kulturhistoria».

Det hekk ei frålevd, attgløymd gammal kåpe med ein liten rustflekk på venstre slaget. Ein maiblomst hadde ein gong på 1960-talet ste så lenge at den fekk sett rustflekk i det lyse klede. Argeleg sikkert. Den vert ikkje god å få vekk.

Det har ikkje maiblomen vore heller, den har vore her sidan 1909. Det var fyrste gongen den var i sals her til lands. I Sverige hadde det byrja alt i 1907. Beda Hallberg fekk ideen om ei form for hjelp som ikkje berre dei velhavande kunne vere med å yte, men óg dei jamne folkelag. Ei demokratisering av hjelpearbeidet, og slik har det vore.

Her til lands var det hæren hennar Fredrikke Marie Qvam (1843-1938), i Norske kvinners sanitetsforeining, som fann at denne vesle blomen kunne vera eit våpen i striden mot den kvite pesten, Tuberkulosen (tæringa). Den gong kosta visst blomen 10 øre og det hadde mange råd til for ei god sak. Det var dette med dropane og havet. Det som er lite og smått kvar for seg vert stort når det kjem ihop. Det er grunntanken i solidaritetsarbeidet.

Tenkte og visste ho som sette maiblomen i kåpeslaget kva ho gjorde og var ein del av? Er det så nøye då, det var kan hende berre det ein gjorde? Då seljaren kom kjøpte ho nokre stykke så ho hadde til ungane, mannen og seg sjølv. Feste dei på kjøkengardina slik at dei var for hand når mann og ungar skulle kledast på, så dei kunne synast for folk.

Ein regnvåt vårdag vart kåpa hengd bort og blomen gløymd. Men merkje etter maiblomane er mykje meir enn ein rustflekk på slaget. Det er merkje etter dei store børene som folk lyft og bar i hop. Den vesle plastblomen er eit mektig monument.

Å selje maiblomar

Det var visst når dagane og kveldane lengdest ut i april så måtte ein ut å selje maiblomar. Både mor og tante var som dei fleste andre kvinnene i bygda medlem i Saniteten (Norske Kvinners sanitetsforening) og dei selde maiblomar. Ein vart utstyrt med alle naudsynte formaningar; Ikkje gå inn med støvlane på, takke pent, passe på vekslepengane og ikkje ta i dei 5 blomsterbretta (arka) med blomar på, osb.

Salet av maiblomar hadde eit lag til å falle på regndagar, i alle høve er det dei eg hugsar best.  Alt før ein var komen sør  i Vågen var det ei våt rand mellom støvlane og regnfrakken. Kundegrunnlaget var stort sett fast og råd å berekne, i det huset brukte dei kjøpe så mange og der brukte dei kjøpe så. Eit år var vi to som selde, Håkon Årebrot og eg. Kor det kom i stand er eg ikkje sikker på, anten det no var slik at det var avtala på førehand eller det vart avtala då eg kom. Ruta var Vågen, ho Helga var sikker kunde og ville dessutan ha greie på kor det sto til med ho Anna bestemor mi og så fekk vi solbærsaft. Vidare var det over Håjen og ned til dei i Skåra, til Domben og hjå ho Emelia lukta det ATA og alt var urørleg på sin faste plass. Domben var ikkje den beste ein kunne handle med, for han kunne finne på ville undersøkje om læraren hadde lært ein å rekne. Ned i Sundet måtte ein innom Martin og ho Oleana. Det vil seie der kom en ikkje lenger enn til den opne døra, der vart  handelen avgjord; to maiblomar. Men han var ein raus loddkjøpar. Ein skulle ha vore på Urøyna og selt, men då måtte ein i båt. I Vaulen hos Nikken og Aslaug var det livlegare, der var det ho Aslaug som rådde og prata frå døra var opplaten til ho gjekk att. «Å, kan skjøne eg ska ha maiblomster. Såg du ikkje kor fint påskeliljene mine står? Nei, gutungar dei ser no ikkje etter slikt. I Vaulen, hjå Hjalmar og Hilma, skulle dei sjølvsagt ha blomster. Ho Hilma var foreiningsmenneske så det skulle berre mangle. Eg trur det var der det vart avgjort at Håkon og eg skulle gå i Bråte i lag, då kunne vi besøke han Jostein óg.

Men når ein fyrst var to så opna det seg nye vegar. Vi tek færingen og så ror vi bort på Urøyna.  Om det var lov eller ulov kan eg ikkje minnast.  Vi banka på den grøne utedøra og ut kom ho Alma. «Nei, e da de so kjem!» Om foreldra våre visste om kor vi var og om det var noko som sto på? Vi bar fram ærendet og sølvsagt skulle dei ha maiblomster. Vi kom like inni stova der det hekk eit stort bilete av Jesus som stod og banka på ei dør i fylgje med ein flokk sauer. Når vi fyrst var på Urøyna så kunne vi no gå bort til han Oskar  og sjå om han ville ha maiblomster. Vi viste at der hadde det ikkje vore framande inne på årtider, men det var no verdt å prøve. Men Oskaren skulle ikkje ha.

Spørsmålet var no at sidan vi hadde båt, om vi skulle ro sør i Brotet  eller gå. Det vart til at vi gjekk. Ho Bella hadde fått ferten av framandfolk og kom logrande til møte. I Brotet hadde vi ikkje vore så mange gonger, så Josteinen hadde mangt å syne fram. Frå den store slagkeipingen i naustet til helikopter som kunne flyge om ein drog det opp, og bunkar med vekeblad med teikneserien om Lucky Luke. Inger hadde dekka kveldsbordet i det blå kjøkenet og Bella tigga. Vi hadde det så kjekt at vi helt på å gløyme heile ærendet, for tida og timane rann heilt til ho Inger sa at: » No verte dei vel ikkje redde føre dokke?» Vårkvelden var åt og skymest i regntjukka då vi tusla oss nord att over myrane. Det var Håkon om såg det fyrst. Der står folk bort ved steinen i kalvegjerdet. Kven kan det ver? Det var fedrane våre. Det vart nokre alvorsord om tid, stad og klokkeslett.

/av
,

Vedlikehald og utbetring av Frøysjøvegen

Her er brevet styret i grendalaget har sendt til Vestland fylkeskommune med kopi til Bremanger og Kinn kommune om å få utbetring av særleg svingen på Myklebust, autovern i Vindspollen og nytt dekke sørover frå Botnane.

Til Bremanger og Kinn kommune og Vestland fylkeskommune

/av
,

Nytt frå årsmøte

Det kom 14 medlemmer til årsmøte i Botnane og Årebrot grendalag i Botnane 16. mars 2024. Det er eit svært aktivt grendalag, særleg sett i høve til folketalet i området. Vi er heldige med at mange fleire kjenner seg knytte til bygdene og støttar opp om grendalaget, både med å vere medlemmer og delta i arbeidet. Per dags dato har Botnane og Årebrot grendalag 180 medlemmer. Det er rekord.

Framfor årsmøte 2024 gjekk vi nøye gjennom medlemslista og innebetalingane for å ha eit så rett medlemstal som råd. Vi hadde nok fleire enn 148 betalande medlemmer i 2023. Mange har betalt for fleire enn seg sjølv, utan å skrive opp namna på kven dei andre var. Og fleire nye medlemmer har ikkje sendt melding til leiaren om at dei melde seg inn, og dermed vert ikkje alle registrerte med namn på lista. No trur vi det skal vere i orden og vi er glade for alle medlemmer, både nye og gamle. Det gjev ein ekstra kveik i arbeidet at folk støttar opp om laget. Medlemmene er folk som bur her, har vakse opp i desse bygdene, har hytte og eigedom her, eller det er folk som ynskjer å støtte eit lite grendalag og ser verdien av arbeidet vårt.

Årebrot kai
Det kom framlegg om å byte namn på Villevik kai til Årebrot kai, for å hjelpe dei som ikkje er lokalkjende til å finne fram. Styret skal ta spørsmålet opp med vegstyresmaktene og på nytt søkje om å få eit skilt til Årebrot kai i Myklebustkrysset.

Meir parkeringsplass ved gravstaden
Styret vart også oppmoda om å ta kontakt med grunneigar og Bremanger kommune om utviding av parkeringsplassen ved gravstaden i Botnane. Der er det plass til få bilar i tillegg til bårebilen, og det tek lang tid før siste del av gravferda kan byrje, fordi folk må parkere lang frå gravstaden og gå attende dit.

Styret for grendalaget
Åsmund Berthelsen vart attvalt som leiar for Botnane og Årebrot grendalag for eitt år. Nestleiar Nina Seljestokken tok attval for to år, det same gjorde styremedlem Marion van Eck Ederveen. John Sande er nytt styremedlem etter Vetle Aase Øvrebotten, som ikkje tok attval. Styremedlem Helen Aasen var ikkje på val. Varafolk er Hannele Turunen, Britt Maret Sunde og Bjørg Kleiven. Dei to siste er nye. Dei som ynskjer å ta kontakt med folk i styret finn e-post og mobilnummer under «Om oss» på denne sida.

Sigfred Nøttingnes vart attvald som revisor. Valnemnd for 2025 er Elisabeth Ruud Nordbotten, Marit Brandsøy og Solbjørg Sørbotten.

/av